Het is hier de plaats niet om deze zakken te verklaren of hunnen 

 histologischen bouw na te gaan , maar met het bloedvaatstelsel staan 

 zij niet in verbinding. 



Wat de histologie betreft , het mediane vat zit in de slurpscheede 

 met eene zeer smalle basis vast, zoodat het bijna geheel door het 

 scheedevocht wordt bespeeld. Doch ik heb nergens gezien dat de 

 bovenzijde anders gebouwd was dan de onderzijde. Het epithelium 

 der scheede gaat over het vat heen. De hyliene basaailaag der 

 slurpscheede smelt samen met die van het vat, en vlak onder het 

 vat loopen eenige overlangsspiervezels. Ligt het mediane vat onder 

 de scheede , dan bevinden zich, even als bij de laterale vaten, om de 

 hyaliene basaailaag eenige kringspiervezels. Binnen de hjaliene basaal- 

 laag treft men het gewone epithelium weder aan. De nephridiairkanalen 

 zien er uit als bij alle andere species. 



Nog eene bijzonderheid wil ik vermelden. Bij mijne beschouwing 

 van den overgang van het vat in de slurpscheede in het daaronder 

 verloopend heb ik mij voorgesteld dat het laatste ontstaan zoude 

 zijn langs de geheele lengte der slurpscheede door eene plooi 

 van deze, dio eindelijk werd afgesnoerd. Bij BrepanopJwrus is het 

 alsof men dit aan een volwassen exemplaar nog zien kan. Het vat 

 vertoont op dwarsdoorsneden eene punt naar boven die dikwijls in 

 de spierlaag der scheede dringt; de scheede daarentegen eene die 

 naar onderen gericht is. Opene communicatie tusschen hen beide 

 bestaat echter niet. 



18, Drepanophorus serraticollis Hubr. 

 Fig. 65. 



Mond en slurpscheede l^ebben ieder hunne eigene opening. De koplis 

 heb ik kunnen zien, loopende over de slurpscheede. Dwarsvaatjes 

 zag ik in een staartstukje tot aan de punt der staart, waar de drie 

 langsvaten in elkander overgaan. De dwarsvaatjes zagen er op dwarse 

 doorsneden juist uit als die van Cerehratnlus marginatm (fig. 65). 



