168 . I>r- Emil Wolilwill. 



Eliae Deodafo 



Luteliam. 



(fol. 47 V 0.) 1) 



Vir Nobiliss, et Amplissime. Cum adeo infelix sim, iit ne per literas 

 quidem benemerentibus vicem exsolvere per oculorum valetudinem liceat, 

 alienam necessario manum commodato sumpsi, ne per silentium beneficia 

 tua (quae quo magis extenuas, eo magnificentius se exerunt ipsorum 

 pretio et filii praedicatione) non satis agnosci putes. Quod equidem 

 flagitium ut semper a me quam remotissimum fuit, ita, cum tantis meritis 

 fol. 48ro. oppugnatur, ne ingratissimis quidem durare jDOSset, Igitur tibi || persuadeas 

 velim, ita me aestimare beneficia tua, ut apud me nihil non possint. De 

 filio quod scribis, insigni me laetitia perfudit; quid enim aliud ex liberis 

 liaurirem gaudii bonus pater, nisi cum sibi usui et emolumento nee mihi 

 rubori sint. Quae res me enixius tuam opem imj)lorare subigit, ne patiaris 

 destitutum consiho tuo ad ahena vel nocitura iuventute et exemplo labi. 

 Nam ingenio malum non esse, satis cognitum perspectumque habere videor. 

 Quod etiam te animabit ad ulteriorem benevolentiam, cum Sponsor tibi sim, 

 in eum hominem conferre te beneficia, qui quatenus gratias referre nun- 

 quam poterit, aeternum aget. — 



(Folgt Politisches und Literarisches). 



16. Juni. 1632. 



Eliae Deodato 



Lutetiam. 



(fol. 87 V 0). ' 

 Epistola tua, vir amplissime, non minus humanitate quam argumento 

 prolixa, multiplici me gaudio perfudit; ad quam etsi responsum pro eo ac 

 par erat maturare per alias occupationes haud licuit: de praecipuo tarnen 

 eius capite, puta -) de Systemate Copernicano Galilaei scripsi statim ad 

 filium meum, oraret, ut prima quavis occasione libri copiam mihi faceres. 

 Esse namque me paratissimum ad suscipiendam et pro virium tenuitate 

 perficiendam conversionem latinam, cum tanti autoris nomine, qui reipub. 

 litterariae cives omnes pridem sibi vectigales devinctissimosque reddidit: 

 tum hortatu tuo, cui graviora officia, nedum hanc operam non magnam 

 negare prope religioni duco, cum cogito meritum illud in me tuum ingens, 



1) Dictat, wie dies Schrift und Inhalt erkennen lassen. 



'-') Der hier beginnende Satz bis „religioni duco" ist zum ersten Mal von ReifFerscheid 

 S. 9.3.5 abgedruckt. 



