/l 



i 



HHIZANTHEiE. 



insula. paryula, cujuSj in Jai^cv ora auslrali sila^, ut jam supra dixi, longitudo 

 tota; ab occasu orientem yersus linea plano-curva decurrenSj tertiam vix "-radus 

 geograpliici partem mclitur, latitudine adhuc multum minore. Istam sive cate- 

 nam potius collium, qui ad ostia fluminum Jcii^ce complurium majorum e mari 

 prominent, quondam cum Jai>d colia^sisse, scopulij ab apice JYuscg Kamhangan 

 tam occiduo, quam orientalij utramque inter insulamin freto dissiti, demonstrare 

 videntur. Quod qui ncgarc voluerit, non poterit, quin ipsius originem ex alluvie 

 deducat, ubi hinc oceanij a meridie ad Jamm versus fiuctuantisj impetum, 

 illinc tumultum perpeudcrit amniumj pclago obluctantium , qui, Javce montibus 

 ignivomis creti, non solum aquas, e nubibus collectas, sed viscera quoque Vulcania 

 mari effundunt. His , ab undis versus ripas revulsis, insulam efFectam fuisse , a vero 

 parumper abludere videtur, imo diligentiore perquisitione Nusa^ Kamhangan 

 comprobatur. Namque totam montibus calcareis; specuum haud egenis, quse 

 tam vastitate, quam stalactite [carhonate calcis), ubiquo altis ex parietibus pen- 

 dulo, excellunt, massisque ex alluvie terrse Vulcania? aggregatis conformatam 

 videmus, quoe nunc in saxa compactas, omnem enecant frugem, nunc terra 

 calcarea humoquc commixtx, uberrimum herbis pabulum parant. Nusquam 

 profecto terrarum prope littora tam prodigam prohs Florea? luxuriam deprehendi, 

 quam hic, ubi densissimum, a pelagi ora inde profectum, totam adumbrat insu- 

 lam ncmus. Aditus ideo fere inaccessus est ad superiores insula^ partes, proce- 

 rissimis redundantes arboribus, quos Florai Javaniccs in regionibus tantummodo 

 supinis adeo pecuharem characterem indunt. Species plantarum quidem non 

 semper ea^dem, qua? in Javce saltibus, ast congeneres sa^pissime occurrunt. 

 Sic e. g. DiPTEROCARPus littoralis Bl. in Httore saxoso giganteum truncum ad xthera 

 evehit, seque ac reliqui congeneres in montibus Java;, plus i5oo ped. altis. Ex 

 herbis autem parasiticis monticolas Javce haud ita paucas reperi, uti qua^dam 

 Denclrohia, Cynihidia, odoratissimam Vanillam aphyllam Bl., atque Vakillam 

 alhidam Bl., utramque Javce montosis temperatioribus propriam, Pry^ arborum 

 tamen excelsarum copia pauci^ solum in insula, et prcecipue juxtalittora, herbce 

 obviam veniunt, dum fungorum numerus ingens passim tellurem obtegat. lUuc 

 equidem quoque ab indigenis, quos de Pafffi4 interrogaveram , ductus, gemmas, 

 quas prius in Cherihon videram, arboribus innasci, et magnitudinem denique 

 fructus Coci nuciferoi Linn. attingere, auribus pronis hausi. Spes enim Isetior 

 adfulsit, plantam Sumatrance similem investigandi. Ad quoe incolarum animos 

 accensurus, nec impensis peperci nec verbis, et altero jam die ad quoerendam 

 Patmam, quam in declivibus australibus frcqucntem csse narraverant, cum 

 turba profectus sura. Ast quum viribus omnibus intensis vix viam ad sylvas 

 uvidas ulteriores aperuissemus, a ductorum uno, arborem repertam esse, cui 

 Patma mirabihs inh^rere soleret, certior factus, ipsam propius considcratum, 

 confestim properavi. Quod tamcn minime arborem, imo fruticem, e genere 

 Cissus, scandentem conspicerem, ramis inter arborum vicinarum cacumina 

 evamdis, ita ut ferro ad obtinendos aliquot ramulos opus esset, vehementer 

 miratus sum, quum florem adeo vastum in ilhs crescere, a vero longissime abesse 

 videretur. Sed ab indigenis accepi, Patniam, quam florem ipsius Walieran seu Cissi 

 istius credunt, haud in ramis superioribus, sed prope vel plerumquc in radicibus 

 degere. Et sane brevi pulchra operos nostra^ priemia tulimus, pluribus Patmce 



