52 POESIE 



Hinc nostrum, o Socii, fas est lenire dolorem; 



Victorem mortis dedecet iste virum; 

 Nam licet immiti mors illuni falce peremit, 



Vitam aget in doctis usque voluminibus. 

 Jure Panoi-mus ovans sese hoc jactabat alumno, 



Nomine qui implerat littora cuncta suo, 

 Quos Tamesis dederat, quos Rhenus, Sequana, et Hebrus r 



Orbis jure novus plausibus assonuit; 

 Atque omnes merita cumulantes laude, putabant 



Tergemina hunc dignum laurea Apollinea. 

 Sic dum carpebat peregrinas serta per oras, 



Patria tam claro Cive superbierat. 

 Heu quianam immeritum communi occumbere fato 



Invida mors nobis falce repente metit? 

 Aurea cur optans cito rumpere stamina, longas 



Ignavis tribuis vivere olympiadas ? 

 Nonne satis fuerat pectus laniasse paternum, 



Gum geminam prolem praeripis ante diem ? 

 Et natum dum flebat adhuc sibi nuper ademptum 



Moerore oppressum conficis inde Patrem ! 

 Quantum trinacriis luctum tu gignis in oris, 



Argolicis, latiis, italicisque lyris. 

 Quot tu damna paris, rebus tu quanta retustis, 



Quas arte eximia sedulus excoluit! 

 Ipsarn Melpomenem adspicio, reliquasque sorores 



Flentes effusis ante sepulcra comis. 

 Euripidem et Sophoclem moestos sub marmore stantes 



Ob sua tam pulchris carmina versa modis, 

 Queis immortali cinxit sua tempora serto 



Musae non irnpar aemulus Argolicae. 

 tu, quem magno fueram complexus amore, 



Hoc cape supremum pignus amicitiae. 

 Parce mibi, o Princeps, si Musa est laudibus impar; 



Tu poteras modulis bas celebrare tuis. 

 Haud ullum nostra laberis mente per aevum, 



Inque dies nomen vivet ubique tuum. 

 Quas mira Aonias coluisti laude sorores, 



Custodes tumuli tempus in orane manent. 

 Una haec sunt nostri diri solamina luctus, 



Quod mortem usque tui maxima pars fugiet. 

 Namque, ille ut cecinit divino Carmine Vates, 



" Dignum laude virum Musa perire vetat ,. 



Gan. Joseph Vaglica. 



