56 pò esiiì: 



Ac exprompta modis Argivum Gratia lusit. 

 Vim mentis, solemne decus, sublimia sensa 

 Musa vetus Latii docuit, finxitque potentem 

 Vatem, qui tantis opibus de fonte paratis 

 Italicis numeris magnnm superaddit honorem 

 Mirum Adelis Opus Burgundo e sanguine cretae 

 Praesefert italae passim pieno ubere iinguae 

 Divitias, diaeque exemplum porrigit artis. 

 Quisnam forte legens captus moduiamine versus 

 Infandum Adelis rerum peracuta dolorem 

 Quae viduata viro, tenebroso et carcere vincta 

 Tot passa aerumnas mortalia pectora cogit, 

 Temperet a lacrymis? Ecquis non fata stupescit 

 Regnorumque vices inopina sorte revolvi ? 

 Adelis virtus, et forma potentior armis 

 Othonis Regis magnum sibi vinxit amorem 

 Et libertatem, regni sertumque recepit. 

 Ausibus insignis miris Gualterius haeros 

 Tunc Patriae columen, fida ac tutela Triquetrae 

 Qui sibi desponsae Romildae carpitur igne 

 Carminibus variam nitidis, ac robore textis 

 Rem dedit, et Vatis virtù tem ad sidera tollit. 

 Fabulae et historiae sociantur faedere amico; 

 Fortia nam miris miscentur amoribus arma; 

 Jucundum carmen variis concentibus erraus, 

 Tot casus volvit rerum discrimina mille 

 Insperata quibus fortuna arridet amica. 

 Carmina tanta quidem studio perlecta libenti 

 Ludentis Vatis manabant divite vena. 

 At quae sit meritis tanti laus digna poetae ? 

 Ingenii virtus laudes sibi comparat ipsa; 

 Carminibus celebrata suis super aethera fertur 

 Nec vulgi sonitu, nec fluxa est indiga laude. 

 Ire per aeternos aevi venientis honores 

 Illi est sorte datimi, quem pagina docta celebrat 

 Et perstat solido monumentum firmius aere. 

 Quem prius e coelo divae afflavere Camaenae, 

 Largius ac dederunt clivinae parti culam aurae 

 Perstabit vivax nullum periturus in aevum, 

 Quin immo e tumulo reddet responsa vocanti, 

 Et secreta suis mittet suspiria amoris, 

 Qui tanto penitus jam funere tabescentes 



