NATALI DIE VINGENTII BELLINI RECURRENTE 



Fausta illa vertente die, qua traditus orbi 



Bellinus vitae munera prima tulit, 

 Qui tua divino resonavi t litora cantu, 



Gaudia tu memori corde, Triquetra, cape. 

 Limitibus ruptis geminum pervadit in axem 



Nil mortale sonans, triste repente melos : 

 Quisque colat merita Geniorum laude parentem, 



Cunctis Echo oris assonat attonitis. 

 Sed clarum illius monumentis nomen in amplis 



Urbs princeps optat sculpere marmoreis. 

 Ista quidem poterit monumenta absumere tempus ; 



Semper at in scenis eliciet lacrimas 

 Romei ac Normae Cantor, cor donec amoris 



Quisque micare sinu sentiet igniculis. 

 Igniculis donec cor cuique micabit amoris, 



Bellini nomen cuncta theatra ferent. 

 Iste trahens valuit constringere corda catenis, 



Carmine Sirenum dulce imitante melos. 

 Sed quisnam illius mini det nunc visere bustum, 



Quod patriis claudat litoribus cineres ? 

 Quod pia dextra cupit flore exornare recenti, 



Atque dolens lacrimis spargere Virgo suis ? 

 Impia mors etiam vis hoc auferre levamen? 



Hoc Catana haud patitur; condere namque sinu 

 Quem genuit corpus tandem prepara vit alumni.* 



Hoc Siculos saxum ad grandia facta vehat, 

 Et doceat, spoliis qui vult ditescere nostris, 



Trinacriam antiquum non posuisse decus. . 



Socius Joseph Vaglica 



