CUPULIFER X: 5e 
copià F'icuum nec non Scandulacarum *; tam longitudine mirificá, quam erratico 
et multiplice, quo serpunt, insignium lapsu. Namque Cupulrferc altiores tenent 
sylvas, ubi vegetatio: minore quidem formarum colorumque ludit varietate, ast 
almá suá placidáque majestate animum ad sublimiores excitat cogitationes. 
Obseuris istis nemoribus te credis vastissimis veluti exceptum porticibus , 
quales nunquam ars exstruxit humana. Quocunque enim inciderint oculi, arbores 
procere evehunt truncos plus centum pedes altos columinum instar crassorum, 
coronis amplis adeo inter semet contextis, ut vix ullus penetret radiorum solis. 
Ante omnes vero umbraticole sunt Jiubiacee, Laurinec, Bignoniacec Filicesque, 
quz hie plus minus sparsim occurrunt, dum hinc inde planta quzdam sarmen- 
losa, restis crassi in modum, ad arborum coronam erepit, nexibusque quam 
maxime variis longe lateque diffunditur. 
Jam ad inferiorem ingentium istorum saltuum limitem maxime vero in iis 
ipsis, et ad latera quidem faucium arboribus carentium ; quz hine inde hiant, 
ubi ex uliginoso terreno numerosz scaturiunt fontes, et ubi plena solis lux iropicas 
iterum procreat formas (e. g. Filices arboreas, Palmarum «mulas, Calamos 
caudice spinoso szpe in centenorum pedum eminentes altitudinem » Scitamineas 
giganteas, //usas, etc.) — istic inquam, Cupuliferarum complurium delectamur 
umbrá. Attamen non constituunt sylvas, sed. inter alias arbores excelsas degunt, 
disperse. Quzdam contra species, utut Quxncus pruinosa,, Q. placentaria, Q. 
lineata, Q. glaberrima, versus jugorum fastigia crebrius consociantur. Hic vero 
plane aliam induit vegetatio faciem! Arbores altze ; quas prius tantopere sumus 
miraü, rarescunt, vel mutantur in pumiliones, truncis suis, /Muscis aliisque 
Cryptogamis confertim obductis, statim supra basin divisis in ramos late divari- 
catos, epiphytisque admodum onustos. Ibidem luxuriant innumerae Orchidee, 
formis quam maxime singularibus variantes, et Üsnec, pilos veluti albos simu- 
lantes, pendent ubique ex arborum ramis raricomis. Hinc species illa senectutis 
quasi viriumque labentium, quam vegetatio istius regionis offert, dum sensim 
sensimque ore subalpinc terrarum lemperatarum similis fit. 
Diu morati in sylvis hisce primigenis, ubi arbores nobis adhuc ignotas haud 
sine singulari operá maximisque cum sumtibus czdendas curavimus ; quzdam 
ad Cupuliferarum. historiam valemus conferre. Insuper arbores adeo egregias, 
que fere omnes lignum ad zdificandas naves operaque fabrilia aptissimum prz- 
bent, coloniis nostris maximze quondam fore utilitati , est, quod speremus. 
* Hàc denominatione (quo apud Zestum herba cuidam sarmentosee attribuitur) plantasillas, quas 
Galli Zianes et Germani Schlingpflanzen vocant , haud inepte posse salutari autumamus. 
E 
