PAPILIO ERYTHROMELAS. 



(PLEBEJI RURALES INCAUDATI.) 



PLAAT. 29. 



JHet fraaije Dagvlinderlje, waarvan wij 

 op Plaat 29 de afbeelding geven , behoort 

 onder de zeldzaam voorkomende , zijnde , 

 voor zoo veel ons bekend is, nog bij geen 

 Autheur beschreven of afgebeeld. Wij ge- 

 ven aan hetzelve den Lalijnschen naam van 

 Eryihromelas , naar aanleiding van de twee 

 zeer tegen elkander afstekende kleuren der 

 Vlindertjes, zwart en rood, vooral bij de 

 Mannetjes , hebbende de Wijfjes ook nog 

 zilvere streepjes op de ondervleugels. 



Op de groote Vogelgagga , aldus gewoon- 

 lijk in Surinamen genoemd [Viscum ver- 

 ticillatum) , vonden wij nu en dan , in ver- 

 schillende tijden des jaars, de Rupsjes, en 

 hoopten telkens bij het wedervinden gelukki- 

 ger te zullen slagen dan tevoren; doch, he- 

 laas! gedurig werden wij te leur gesteld, 

 daar zij meestal stierven, dewijl zij met 

 Wespen eijeren bezet waren, hetgeen zeker 

 veel tot de zeldzaamheid des Vlinders bij- 

 brengt : wij bekwamen alzoo zeer zelden 

 een goeden Vlinder. Jong zijn de Rupsjes 

 geheel wit bepoeijerd , welk wit poeder , 

 bij het voorlkruipen zich ook over het blad 

 verspreidt; bij meerderen groei, wordt dit 

 witte poeder iets minder , zoodat de ei- 

 genlijke kleur der Rups, zijnde bruinach- 

 tig, meer ziglbaar wordt; de pootjes zijn 

 geheel bedekt door de witte driekantige pun- 

 ten , die de Rups op zijde heeft ; bij het 

 voortkruipen steken zij het geelachtig kopje 

 vooruit. In minder dan drie weken zijn 

 deze Rupsjes volwassen, en verloonen zich 

 dan zoo als bij a. op Plaat 29 afgebeeld is. 



PLANCHE. 29. 



mJq beau Papilion diurne dont nous don- 

 nons la figure sur la Planche 29 ième, pa- 

 raît être une espèce assez rare et qui n'a 

 été jusqu' ici décrite ni figurée. Nous lui 

 donnons le nom à' Erythromelas d'après la 

 couleur rouge et noire qui sont surtout pro- 

 noncées chez le Mâle, tandis que la Femelle 

 se distingue aussi par des rayes argentées 

 aux ailes postérieures. 



Nous trouvâmes les Chenilles à diverses 

 époques de l'année sur le Yiscum verticil~ 

 latum , qu'on nomme au Surinam Vogel- 

 gagga. Cependant nous étions presque tou- 

 jours trompés dans notre attente d'en suivre 

 les métamorphoses parce qu'elles étaient sou- 

 vent dévorées par les larves d'une espèce 

 d'Ichueumon. Un grand nombre périssant 

 par ces ennemis, le Papillon est assez rare. 



Les jeunes Chenilles sont couvertes d'une 

 poussière blanche, qui se répand aussi sur 

 les feuilles où elles rampent. Cette poussière 

 diminue quand les Chenilles grandissent. Alors 

 la véritable couleur de la Chenille qui est bru- 

 nâtre, se voit-elle plus distinctement. Le corps 

 est pourvu de deux séries latérales de pointes 

 triangulaires blanches, qui cachent les pat- 

 tes. En marchant la Chenille avance sa 

 tête jaunâtre. Elle parvient au terme de 

 son accroissement dans l'espace de trois se- 

 maines et se montre alors telle que nous 

 l'avons figurée PI. 29. a. 



