16 NACHT- VLlND.t;<jn V Eerfle Gezin der EERSTE BENDEi Tab. K 



evenredig wyd na de Grootte van 't Rupsje, dat daardoor de wyk genomen 

 had, dit (laafde niet weinig onze Gisüng, doch hetgeen de Zaak ten eene- 

 inaale beflifte, beftond hierin: wy ontdekten namelyk aan eene Denne 

 Naald 7 kleine Eitjes van den Vhnder, wiens Rups de Spring-Rups genoemd 

 word, ze zyn van Grootte als de Koppen der kleinfte Spelden, of zoge- 

 naamdeMuggepootjes; deze Eitjes waren insgelyksyzerkleurig,en ze naauw- 

 keurig befchouwende werden wy in elk een alleri^nft Gaatje gewaar, daar 

 geen Rupsje kon uitgekropen zyn , ftraks daarna vonden wy nog een School- 

 tje van 15 dier Eitjes aan een Éeke Blad, mede in dezelfde Hoedanigheid, 

 doch ten gelukke waren 'er eenigen by, die het Gaatje nog niet hadden, 

 dezen bewaarden wy, te Huis gekomen zynde, in een Glaasje, van boven 

 wel ter deege toegebonden, en ziet, na twee Dagen kwamen werkelyk de 

 Wespjes 'er uit, ongemeen klein, geel kleurig met ronde glanzige Vlcrkjes- 

 De Zaak was afgedaan , en de Waarheid , dat ook de Eieren der Jnfeftcn mee 

 het Zaad of met de Eieren van andere Infeften belegd en daardoor vernield 

 worden, was door de Ondervinding beveftigd. 



§. 6. 

 Men overweege nu, hoe klein een Ei is, dat de Grootte van een ailer- 

 kleinften Speldekop heeft ; hoe uitermaaten klein het Gaatje in hetzelve, 

 waardoor de Wespjes naar buiten gaan , ja zo klein , dat het naauwelyks 

 door het fcherpfte Gezicht kan bereikt worden ^ hoe ongemeen klein de 

 Wespjes zelfs; en, hetgeen alle Verbeelding te boven gaat, hoe onuitfpree- 

 kelyk klein de Eitjes dier Wespjes en de Gaatjes, die zy met den Legftok 

 in de Schil van 't Eitje weeten te maaken, waardoor ze hunne Eitjes 'er in 

 fchuiven. Men overweege eens, dat in alle deze onbedenkelyke Kleinhe- 

 den nochtans eene alleruiterfte Volmaaktheid heerscht. Maar wat baat het 

 ons , mogt een laage Geeft vraagen , dat wy dit weeten en overdenken , 

 zouden wy dan wel eenig Nut 'er uit konnen trekken ? ik antwoorde : ja ze- 

 kerlyk ! Want vooreerft, wanneer wy zodanige verwonderensvvaardige By- 

 zonderheden aandachtig overv/eegen , zo zal natuurlyk deze Vraag in ons 

 ■opkomen: Wie toch heeft dit alles tot zo volmaakt eene Beftaanlykheid ge- 

 bragt en beftierd het zo wyslyk ? het Antwoord kan geen ander zyn, dan 

 dit: waarlyk een almachtige God ! en zoude ons dit niet konnen opbeuren 

 en onderftcLinen in wankelmoedigheid van 't Geloof? voornamelyk wanneer 

 de ontaarde Rcede zcid: daar is geen God. Ten tweeden vlocid 'er deze 

 Waarheid uit voort: dat de Wonderen Gods niet minder onuitfpreekelyk 

 groot zyn in de allerkleinfte Kleinheden, dan in de allergrootüe Voorwer- 

 pen der i>?atuur , dus het wel te recht mag heeten : Eminet in minimis 

 Maximus ille Deus, de groote GOÜ is groot cck in bet KUine. Voorzeker, 

 deze Waarheid ftrektook ons tot Vertroofting, want wy konnen 'er dit Ge- 

 volg uittrekken : Is onze groote Oorfpronk groot ook in het kleinfte Stip der 

 Natuur, zo zal Hy ongelyk eer zich groot en goedertieren betoonen in zyn 

 genadig Bsftier over ons, wanneer wy ons ootmoedig en met gelovig ver- 

 trouwen aan hetzelve overgeven. Ten derden konnen wy uit alle het voor- 

 gemelde niet alleen de onuitfpreekclyke Volmaaktheid der Magt en Wys- 

 iieid Gods handtaftelyk zien, en Hem daarin verheerlykeu ; maar wy kon- 

 nen, wy moeten ons ook ten hoogften daarover verblyden, dat wy eenen 

 God hebben, die zich allervolmaaktft betoond in alle en zelfs de geringft- 

 fchynende Werken der Natuur , hoe veel te meer dan allervolmaaktft in 'c 

 Ryk der Genade, door ten verften zyne vrye en onbepaalde Liefde uitte- 

 ftrekken , dat is: zich te ontfermen over alle de Werken zyner Handen, 

 «n wel voornamelyk over alle zyne met Reden begaafteSchepzclcn, vermits 

 zy allen het van noden hebben. 



