van 't Tweede Gezin rf^r EERSTE BENDE. Tab. F. tts 



fchuifc, men deze Eieren niet kan gewaar worden , maar als ze zich uit- 

 rekt , komen ze te voorfchyn. Wanneer nu de Rups met dit Zaad bezet 

 is, gaat ze zekerlyk verlooren , 't en ware men ze daarvan bevryd, 't 

 geen gefchieden kan door met een Koren Tangetje ieder Eitje aan fluk- 

 ken te knypen , welke Proef ik meer dan eens genomen en de Rups daar- 

 door behouden , ook vervolgens een gezonden volmaakten Vlinder 'er 

 uit bekomen hebbe j maar als de meergemelde Eieren niet vernield wor- 

 den, zo veranderd de Rups wel in een Popje , doch ze neemt dit dode- 

 lyk Zaad met zich , waaruit alsdan de Wespe-Wormpjes komen, die 

 het Popje van binnen geheel ledig eeten en dus het Infeft ten eenemale 

 te niet doen gaan , zy zelfs veranderen daarna in Popjes , of zogenaam- 

 de Tonnetjes , waaruit vervolgens wederom deze liftige Wespen te voor- 

 fchyn komen. By 't Vernielen dier Wespe-Eieren diend aangemerkt te 

 worden, dat men ze niet moet aftrekken , vermits ze in de Rups te vafl: 

 gehecht zyn, die men daardoor te veel pynigd , het behoefd ook niet, 

 maar genoeg is het , als ieder Eitje flechts plat gekneepen en dus het 

 Diertje in hetzelve gedood worj. 



Eindelyk heeft de Tweeftaart- Rups ook deze zonderlinge Eigenfchap, 

 dat ze zomwylen eenen Straal van helder en klaar Vogt uitfpuuwd , doch 

 niet uit den lilond , maar dicht onder denzelven , ter plaatfe in Fig. 6. Fig. 6é 

 met a aangewezen, is eene dwaiflè Spleet, waardoor ze hetzelve uit- a 

 fpuit; ik hebbe niet konnen bemerken, dat dit Vogt van fchadelyke Uit- 

 werking op het menfchelyk Lichaam zy, ten minften van buiten niet, 't 

 geen ik uit het volgende Geval opmaake : 



: In't Jaar 1755 den 2 Auguft ging ik met mynen Zoon aan den hogen 

 Dyk buiten de Haarlemmer -Poort wandelen , om Tweeftaart-Rupfen op 

 de Willige Boomen aldaar optezoeken, wy vonden ook verfcheidene, en 

 wel allen genoegzaam volwaiTen, eeiie derzelven zat in haar zonderling 

 Poduur op een Blad te ruften , gelyk ik ze by de evengemelde zesde Fi- 

 guur hebbe afgebeeld , want dit is altoos de ruftende Stand dezer Rup- 

 fen ,• ze was juift met het Hoofd naar ons toegekeerd , en terwyl wy fton- 

 den en haar een Wyltje aankeeken , doch zonder ze in 't minfte aante- 

 raaken, fpoot ze onverwachts eenen Straal van het opgemelde Vogt uit, 

 en wel regelrecht mynen Zoon in 't eene Oog , fchoon hy wel ruim ee- 

 nen Voet ver van de Rups afftond , dit veroorzaakte hem zeer heftige 

 Pyn , en maakte ons niet weinig verlegen , vermits wy voor kwaade 

 Gevolgen beducht waren , wy zuiverden het Oog met den Neusdoek 20 

 goed wy konden , en het duurde niet boven een half Uur , of de Pyn was 

 geheel verdweenen , het is ook , Gode zy Dank ! verder van geene de 

 minfte kwaade Uitwerking geweeft. 



De Heer Bonnet heeft omtrent dit Vogt verfcheidene Proefnemingen ge- 

 daan en bevonden , dat het van een zuuren Aart en Eigenfchap zy ; zelfs 

 heeft hy 't gewaagd , en daarvan iets in eene Wonde gedaan , die hy zich 



ia 



