6 N A C H T-V L I N D E R S. 



'er een afgebeeld , zo als het zich onder eene Lens van twee Liniën 

 Brandpunis vercüond ; ze zyn langwerpig rond, in 't Midden een weinig 

 dikker, dan boven en onder, gei^k een l-onneije, eik heeft 12 Ribbetjes, 

 welken zo llerk verheven z\n, dat men ze ook met het bloote Oog kan 

 zien, allen ftaan ze overend en zyn boven op zeer fraai gefigureerd, het 

 welk en de overige Byzonderheden hunner Gedaante niet zo wel konnea 

 befchreeven, als veeleer in de Afbeelding ten vollen gezien worden, vaa 

 welker JMaauwkeurigheid myne Lezers zich konnen verzekerd houden. 



Onder de opgemelde 143 Eitjes waren 'er drie, welken niet van Couleur 

 veranderden , deze werden eerlang rimpelig en verdroogden , gevolglyk 

 waren ze niet bevrucht; maar uit alle de overigen kwamen de Rupsjes, 

 doch niet tegelyk op eenen Dag, dev^yl de Eitjes niet te gclyk gelegd wa- 

 ren; uit de eerfl gelegden kwamen ook het eerfl: de Rupsjes, te weeten: 

 Fig. 5, op den 22 July laatftleeden , en vervolgens alle de overigen. By Fig. 5. 

 vertoonen zich drie ruftende en een gaande in de Gedaante en Grootte , 

 die ze hadden, toen ze gekipt werden. Wanneer ze ruften, zitten ze of 

 recht uitgeftrekt, en welmeeftal in een' fchuinzen Stand, of hangen aan 

 een Draadje, dat,fchoon ongemeen fyn en voor 't bloote Oog genoegzaam 

 onzichtbaar zynde , nochtans zo fterk is , dat het niet alleen door de Zwaarte 

 van de Rups nooit breekt, maar ik hebbe ook met Verwondering zomtyds 

 gezien, dat het Diertje 'er eveneens aan opklom, als of die Draad een 

 Steekje of Takje was ; [anderzins is de gewoone Manier dezer Rupfen , 

 dat ze , een Wyle gehangen hebbende en zich wederom in de Hoogte wil- 

 lende begeven , den Draad met de voorfte Pooten inpalmen.] ja wat meer 

 is, ik hebbe gezien , dat eene Vlier-Rups, aan den Draad hangende, ver- 

 velde, en hoewel dit niet zonder fterke Beweeging kan gefchieden, brak 

 dezelve nochtans niet. Iemand, kennis van Zaaleen hebbende omtrent het 

 Vervellen derlnfeften, zoude misfchien denken: hoe kan het mogelykzyn, 

 dat eene Rups aan haren Draad hangende zoude konnen vervellen, wanthec 

 is bekend , dat ze den Draad uit den Mond laat gaan , en dat onder 't Vervel- 

 len het Vlies van 't oude Hoofd zich van het nieuwe afzonderende ten laatften 

 afvalt, gevolgelyk zoude dan ook de Draad moeten breekenen het Diertje 

 in Levensgevaar zyn. Doch hierop dient te weeten: dat deze Hups niet 

 iret het Hoofd, maar wel met de achterfte Pooten aan den Draad hing , 

 en toen was het mogehk, dat de Vervelling, die by 't Hoofd begint, en 

 ra achteren toe voortgaat, kon gefchieden, verveld zynde wift de Hups 

 zich wederom in den gewoonen Stand te begeven door zich te fwenken en 

 het Hoofd naar boven te brengen, makende toen den Draad aan den Mond 

 vaft,en hing dus op dezelfde Manier, gelyk andeis deze en alle andere Rup- 

 fen hangen , die zjch aan Draaden aftaaten. 



S- 4. 



'T is verder eene byzondere Eigenfchap en genoegzaam een Kenmerk 

 der Vlier Rupfen, [vermits men het, myns weetens, aan gtene ardere 

 Rupfen waarntemtj, dai ze veeltydi in den juftenden Stand het Hoofd 



mee 



