MliliLiiaiiSii^ liSiiTii« 



ACHTSTE DEEL ^\ 6. 



GRAPÏÏOLITHA NEBRITAM, Tr. 



Vergelijk voor deze Vliadersoort : 

 Treitschke, Schmett. von Europa, VIII. bl. 209 en X, 3, bl. 115. 



Jaren achter een had ik te vergeefs moeite aangewend om den vlinder te 

 leeren kennen, uit eene rups voortkomende, die niet zelden in dop-erwten 

 wordt aangetroffen. Steeds bewaarde ik de peulen, waarin zich rupsen be- 

 vonden, zonder aclit te slaan op het hoofdvereischte, namelijk het bij- 

 voegen van aarde waarin zij zich konden verpoppen. 



ïig. 1 stelt eene geopende peul voor, met de rups, iii het, met drek- 

 stofi'en vermengde afknaagsel der vrucht. 



Bij fig 2 is de rups in natuurlijke grootte afgebeeld; zij is traag in hare 

 bewegingen, en tracht zich zooveel mogelijk te verbergen, wanneer de peul 

 geopend wordt. Zij is geelaclitig of groenachtig wit van kleur met blaauw- 

 achtige stippels, die ieder een haartje dragen. De geheele rups, van ter 

 zijde, is bij fig. 3 , en de drie eerste ringen, benevens het staarteinde der 

 rups bij fig. 4 vergroot voorgesteld , waardoor de rangschikking der blaauw- 

 achtige stippels duidelijker wordt, terwijl fig. 5 kop en halskraag nog ster- 

 ker vergroot voorstelt. 



Wanneer de rups volwassen is, doorgaans in de maand Augustus, ver- 

 laat zij haar donker verblijf en vervaardigt zich, op de oppervlakte van den 

 grond een eirond spinsel (zie fig. 6), van binnen geheel glad, als gepolijst, 

 bij fig. 7 afgebeeld. 



Eenigen dezer spinsels na verloop van eenige dagen geopend hebbende, 

 vond ik in sommigen poppen, in de meesten echter nog rupsen. Eene zoo- 

 danige pop is bij fig. 8 in natuurlijke grootte voorgesteld, en vergroot bij 

 fig. 9 : de scheede der ondervleugels steekt even buiten die der bovenvleugels 

 uit. De ringen zijn van zeer fijne zaagvormige tandjes voorzien en het 

 staarteinde met eenige fijne tepeltjes, waaruit fijne haartjes ontspruiten, zoo 

 als fis:. 10 nog sterker vergroot voorstelt. 



De zoo lang verwachtte vlinders vertoonden zich nu reeds na drie we- 

 ken. De ledige poppenhuid stak bijna geheel buiten het spinsel (zie fig. 11); 

 welligt zijn de zaagvormige tandjes op de geledingen dienstbaar om 

 het harde spinsel te doorboren. De vlinder is rustende bij fig. 12 en vlie- 

 gende bij fig. 13 afgebeeld. 



Eig. 14 stelt het vlindertje vergroot voor ; het heeft vele sieraden, die het onge- 



VIII. 6 



