14 



umbellalum, Leontodon hispidtim en Mrium, Sonehus palusiris en JJyoseris 

 foetida. 



Deze rupsensoort schijnt op ongelijken tijd uit de eijeren voort te komen, 

 want onder dezen was er een nog zeer jong ; bij fig. 1 afgebeeld, blaauwachtig 

 zwart van kleur, met ligtere streepen. Haar gang was die van eene span- 

 rups of meier. Van huid verwisseld hebbende, werd zij licht groen met 

 gele zijdestreepen en eenen gelea streep over den rug, zie fig. 2. De ove- 

 rigen waren hunne laatste huidverwisseling nabij en zeer verschillend van 

 kleur, zoo als blijkt uit fig. 3, 4 en 5. Ik merkte evenwel op, dat na de 

 laatste of derde vervelling, de meesten gekleurd waren als fig. G, terwijl an- 

 deren iets lichter, meer graauwachtig waren, zoo als fig. 4 voorstelt. 



Deze rupsen zijn zeer levendig van aard en laten zich, gestoord wor- 

 dende, ineengerold neervallen en zijn dan moeijelijk terug te vinden. Tegen 

 het einde van de maand Augustus, verdween de eene rups na de andere 

 om zich ter verpopping te schikken en den 20sten van die maand waren geene 

 rupsen op de voedingsplant meer aanwezig en daar ochsenheimeu en bork- 

 HAtrsEN opgeven dat de vlinder na verloop van drie è, vier weken uit het 

 poppenhulsel breekt, wachtte ik ruim twee maanden te vergeefs, verlangende 

 mij te overtuigen dat de vlinders die er uit voort zoude komen, werke- 

 lijk Polia Serena waren, — hetgeen de kenteeketis der rupsen schenen aan 

 te duiden. 



Ik besloot den toestand, waarin mijne rupsen waren, te onderzoeken en 

 ontwaarde dat zij bijna op de oppervlakte der aarde zich een met aardkor- 

 rels vermengd spinsel (vergelijk fig. 7) hadden vervaardigd. Tot mijn leed- 

 wezen waren sommige rupsen verdroogd. De poppen van anderen insgelijks, 

 zoodat ik slechts drie gezonde poppen overhield, waarvan er een is afgebeeld 

 bij fig. 8. 



Het staarteinde is tepelvorraig met twee in gaffelvorm vereenigde spitsen 

 bij fig. 9 vergroot afgebeeld. 



