z 



korte stijve haartjes, met welke het ligchaam bezet was, en de trage bewegin- 

 gen hadden deze rupsjes ook met die van Alveolus gemeen. Ik mogt er 

 5 of 6 van vinden, en was niet weinig verblijd met deze gelukkige en 

 merkwaardige ontdekking, daar nog steeds vele rupsen van dagvlinders aan 

 onze nasporingen onttrokken blijven. 



Mijne rupsen sponnen zich te huis in de hun gegevene bladeren op de- 

 zelfde wijze, doch niet zoo fraai en netjes in, als ik die buiten gevonden 

 had. hunne afgezonderde verblijven niet verlatende, dan wanneer alles daarom 

 heen verteerd was. Het schijnt dat dit inspinnen (zoo als bij fig. 1 is afgebeeld) 

 niet andeis kan plaats hebben dan door — gelijktijdig met het oprollen der 

 bladeren — de draadjes, waarmede dit geschiedt van het verst verwijderde 

 punt van de plaats die zij tot hun voedsel verkozen hebben, tot het naast 

 daarbij zijnde achtervolgens te bevestigen , zoodat teu slotte eene opening 

 overblijft, die slechts zoo groot is, dat daardoor de kop naar buiten 

 kunne gebragt worden. Hun groei was overigens even traag als hunne 

 bewegingen, zoodat ik alras vermoedde, dat vóór den winter de verandering 

 in pop wel niet zou plaats hebben. 



Den 18'ï™ September teekeiide ik andermaal eene der rupsen af, die we- 

 derom eene vervelling in hare cel bleek te hebben ondergaan, zijnde zij toen 

 iets donkerder van kleur geworden , doch nog niet grooter dan fig. 3 aan- 

 toont. De kop was daarentegen nu iets lichter van kleur dan vroeger, met 

 eenige fijne teekeningen versierd, gelijk mijne afbeelding daarvan bij fig. 4 doet 

 zien. In het begin van October sponnen zich mijne rupsen allen vaster, 

 in hunne verblijven, gebruikten geen voedsel meer, ofschoon het lintgras 

 toen nog zeer goed en frisch te bekomen was, en op deze wijze gingen allen 

 den naderenden winter te gemoet. 



Dit saizoen bleek nader verre van gunstig voor mijne kweekelingen te zijn 

 geweest. In het begin van April 1848 namelijk, zag ik eene derzelve te voor- 

 schijn komen, die ik, daar het lintgras nog geene nieuwe bladeren gescho- 

 ten had, aanvankelijk met ecnig ander gras onderhield, doch al de overigen 

 vond ik tot mijn groot leedwezen, in hunne digtgeslotene verblijven ge- 

 storven. Met te meer zorg sloeg ik dus mijne eeiiig overgeblevene rups 

 gade; verschafte haar, zoo sjioedig als mogelijk was, het voedsel waarop ik haar 

 gevonden had, (hoewel ik geloof dat andere, meer in het wild groeijende, 

 breede, of rietachtige grassoorten wel het eigenlijke of meer natuurlijke 

 voedsel dezer rupsen-soort zullen zijn), — en zij spon zich daarin weder, 

 gelijk vroeger, in. Den liüsten April bevond ik dat mijne rups zich weder 

 vaster dan gewoonlijk ingesponnen had, en dat zij zich nogmaals op de ver- 

 velling bevond, die nu waarschijnlijk de vierde of vijfde, althans, gelijk 

 vervolgens bleek, de laatste was, die zij onderging. Er verliepen verschei- 

 dene dagen eer zij die doorgestaan had. Zij begaf zich vervolgens weder 

 aan het nuttigen van hare gewone spijzen, en nam nu merkelijk in grootte 

 toe. Den 18''*^" Mei haar volwassen achtende te zijn, maakte ik weder eene 

 afbeelding (zie fig. 5) en in het laatst dier maand spon zij de bladeren, tus- 

 schen welke zij zich ophield, zeer digt toe, en kwam niet weder te voor- 

 schijn- Men zie dit spinsel , nadat het blad reeds verdroogd en verkleurd 

 was, door mij afgeteekend bij fig. 6. Den \\i^^ Junij waagde ik het, dit 



