40 



De kleur, die vrij eeavormig roodbrain was, toen wij de rups vonden, 

 nam na deze vervelling eene schoonheid aan, verre overtreffende die van 

 andere soorten uit het geslacht Noctua, welke wij van tijd tot tijd in ons 

 bezit gehad hebben. 



De grondkleur toch is helder kastanjebruin , naar het fluweel trekkende ; 

 van de éde ring af, is aan beide kanten van den rug eene fluweel-zwarte 

 dwarsstreep , afgewisseld door eene gele lijn , en wel bij elke geleding in 

 grootte en levendigheid toenemende, hetwelk eene fraaije teekening oplevert. 

 Langs de zijden loopt een breede, vuilbruine band, twee reijen van zwart- 

 achtige stippen in zich besluitende ; buik en pooten zijn van een veel lich- 

 ter bruin. De kop is glanzig en zeer fijn behaard , aan weerszijden met 

 sterk uitkomende donkere streepen geteekend. De vorm der rups is meer 

 plat dan rond, naar den kop slechts weinig versmallende. 



De lengte der volwassen rups bedraagt 30 Ned. streep. 



Wij bemerkten dat de levenswijze van deze soort de meeste overeenkomst 

 aanbood met die van anderen uit dit geslacht; even gevoelig voor het 

 licht zorgden onze rupsen steeds onder de bedekking der bladeren te blij- 

 ven, wanneer zij die op den dag tot voedsel gebruikten, of daaronder weg 

 te kruipen, als wij des avonds met licht nabij kwamen. 



Wij vonden de rupsen in het begin van April; veertien dagen later wa- 

 ren zij in hunne laatste huid, en niet voor 12 Mei begonnen zij zich 

 ter verandering te schikken, in een luchtig spinsel, uit stukjes der. blade- 

 ren en zand te zamen gesteld. 



De pop was helderbruin, het staarteinde had twee grootere en twee klei- 

 nere haken, zoo als bij Fig. 4 voorgesteld is. 



Een vijftal dagen was noodig tot de verpopping, en op 7 en 8 Junij 

 kwamen de beide vlinders te voorschijn, mannetje en wijije. 



