iiiEiLiiDiOME INiEOTI!^. 



ACHTSTE DEEL r. 15. 



NOCTUA TRIANGULUM, HUFN. 



Vergelijk voor deze Vlindersoort: 

 HüBNEB, Samml. Eur. Schmett. Noct. Tab. 106. Fig. 497 mas. 



Larv. Lep. IV, Noct. II. Genuin. G. b. c. fig. 2, a. b. 

 Treitschke, Schmett. von Europa, V. 1. bl. 240, 



EsPER, Schmett. IV. Tab. 184, Noct 107, fig. 1, 4, II Abschn. 29 N. Sigma. 

 WooD, Ind. Ent. Noct. fig. 162. 

 Fkbuee, Beitr. II. 49. Tab. 64. 



Trlangnlum behooi t tot het geslacht Noctua, eene afdeeling van de groote 

 familie der Noctuidae , waarvan de rupsen op lage kruiden leveu , zich des 

 nachts voeden en door donkere of aard-achtige kleuren gekenmerkt worden, 

 terwijl de vlinders zich van die der andere geslachten onderscheiden door 

 hunnen eenigzins platten zonder haarbosjes voorzienen rug en hunne vlak 

 liggende, een weinig over elkander geschoven vleugels. De overeenkomst 

 in levenswijs en voedsel, die tussclien de verschillende tot dit geslacht be- 

 hoorende individuen bestaat, maakt het waarschijnlijk dat ook een groot 

 aantal derzelven in den tijd en in de wijze van hunne ontwikkeling over- 

 eenstemt. Het komt mij daarom niet ondoelmatig voor om ons tegenwoor- 

 dig voorwerp , waarvan ik de gelegenheid had de geheele huishouding 

 na te gaan , iets dat bij overwinterende soorten slechts zelden het geval 

 is , een weinig uitvoerig te behandelen , te meer daar ik reeds vroeger in 

 mijne bijdragen over T. Janthina en A. Herbida , op eene door mij later 

 te geven beschrijving van N. Triangulum verwees. 



Het ei (fig. 1 en 2) is bijna rond, zeer fraai geribt, eerst geel en ver- 

 volgens , doch slechts weinige dagen voor het uitkomen , potloodkleurig. 

 De jonge rupsjes (fig. 3) zijn vóór de eerste vervelling, bii vergrooting ge- 

 zien, geelachtig bruin van kleur met glimmend zwarten kop en nekschild 

 en soortgelijke stippen op het ligchaam. Zij loopen spannend, zijnde de 

 beide eerste paren der middelpooten nog niet uitgegroeid, en hebben fijne 

 haartjes. Na de eerste vervelling (fig, 4) worden de meesten zeegroenach- 

 tig van kleur rnet ligten rug- en zijde-streep ; de kop is blinkend lichtbruin 

 en het donkere nekschild verdwenen; het diertje spant nog, doch minder 

 sterk dan vroeger, daar slechts alleen het eerste paar der middelpooten thans 

 nog niet geheel is uitgewassen ; bij sterke vergrooting bemerkt men nu 



15 



