50 



reeds de zwarte stippen en luchtgateii, zoo als zich die later bij de volwassene 

 vertoonei). Nadat zij nogmaals verveld hebben (fig. 5), begint zich de grootste 

 verscheidenheid in de kleur der rupsen te openbaren; sommigen worden aard- 

 achtig bruin of geel, anderen weder meer roodachtig ; over het algemeen be- 

 merkte ik dat de door mij met Leontudon Taraxacum gevoede veel lichter 

 bleven dan die ik met Plantago lanceolaia opkweekte, zijnde er onder de 

 laatsten een aantal, wier kleur zoo vuil en donker werd, dat het moeijelijk 

 was eenige teekening te onderscheiden , zoodat het voedsel hier van grooten 

 invloed schijnt te zijn. Bij de meesten (fig. 6 en 7) zijn de hoefijzervor- 

 mige vlekken der volwassenen zigtbaar, bij anderen echter in liet geheel 

 niet, zoo als bij tig. 8, welke rups eene zoo groote overeenkomst met 

 die van A. Herhida heeft, dat slechts het geoefendste oog in staat is beide 

 soorten ie onderkennen. Na de laatste vervelling, die bij rupsen die den 

 winter doorgevoed waren reeds in het begin van Februarij, bij de anderen 

 eerst in Maart en April plaats had, verkrijgt de rups haren volkomen vorm 

 en teekening. Zij is dan (fig. 9) van voren veel smaller dan van achteren en 

 ongeveer S'/a tot 4 Ned. duim lang; de kop is klein, licht bruin, glimmend 

 niet \\\te. zwarte vlekken, het nekschiid weinig donkerder dan de hoofd- 

 kleur met drie witte strepen, waarvan alleen de middelste of ruggestreep, 

 in de insnijdingen der ringen afgebroken, doorloopt; de hoofdkleur is een 

 roodachtige aardkleur, (bij het eene individu lichter dan bij het andere) 

 die op den rug het donkerste is en aldaar eenigzins spavormige teekeningen 

 vormt; behalve een menigte zvTarte, dikwijls, doch niet immer licht inge- 

 vatte stippen, bespeurt men er duidelijk op ieder lid vier en op het 2e 

 en 3e, acht in dezelfde orde geplaatst als zulks bij de rups van T. Jantldna 

 het geval is; de luchtgaten zijn lichtgeel, zwart omboord; onder deze 

 scheidt een vleeschkleurige streep de hoofdkleur van den aschgraauw-groenen 

 buik endepooten af — Op het 10<= en ll^ lid bevinden zich twee fluweel- 

 zwarte vlekken, waarvan de laatsten geel afgezet zijn, en die eene groote over- 

 eenkomst met die der Jantldna hebbeu. Op het ligchaam , doch vooral 

 aan den kop en den anus bespeurt men bij vergrooting fijne haartjes. 



De pop (fig. 10) is blinkend roodbruin, donkerder in de ringen ; aan de 

 punt van het staarteind (fig. 11) zijne twee liervormige haakjes, twee kleinere 

 aan de zijden en nog twee dergelijken op den rug ongeveer als bij de pop 

 van Jantldna. 



De vlinder heeft licht-bruine sprieten , bij het mannetje gekerfd ; bij 

 het wijfje haarvormig; de kop en halskraag, welke laatste door een' wit- 

 ten, naar binnen donker gezoomden streep is afgezet, zijn grijsachtig 

 graauw; de rug is dubbel gekamd en heeft de kleur der boven vleugels; 

 het achterlijfis grijs, aan den anus roodbruin; de pooten zijn bruin, geel 

 geringd. De bovenvleugels zijn roodbruin en wijken slechts door een meer 

 of minder zwartachtigen tint af; de halve dwarsstreep bij het ligchaam is 

 zwart en doorsnijdt een aldaar geplaatsten dergelijken vlek; de eerste volkomene 

 dwarsstreep is eveneens zwart, aan den binnenkant geel ingevat; tegen de- 

 zen aan en tusschen twee duidelijk uit een punt aan den wortel ontsprin- 

 gende vleugeladeren staat een zwarte vlek , die breed uitloopt en met een 



