52 



hetgeen waarschijnlijk met verscheidene; andere soorten dezer familie, waarvan 

 zulks nog niet vaststaat, insgelijks het geval zal wezen. — Zonderling was 

 het dat geen enkele mijner poppen den winter overbleef en dat al mijne 

 overige rupsen toen slechts naauwelijks halfwassen waren, hoewel zij ait 

 eijeren van denzelfden moedervlinder waren voortgekomen. Ik verkreeg nu 

 weder eijeren , doch deze droogden in. — Een toevallig verzuim stelt mij 

 in staat om hier nog eene aanmerking bij te voegen ten aanzien van 

 de groote koude, die deze soort van rupsen kan verduren: ik had na- 

 melijk mijne overgeblevene diertjes die reeds lang opgehouden hadden te 

 eten, bijna zonder eenig dor blad in eene suikerflesch aan de vorst blootge- 

 steld laten staan, toen ik er op een' morgen in Januarij naar ziende, ont- 

 dekte dat eenigen aan het dorre blad en tegen de flesch vastgevroren waren 

 en de meesten grootendeels verstijfd. Ik zoude hen nu zeker weggeworpen 

 hebben, zoo ik mij niet herinnerd liad, dat Freyeu in zijne Neue Beitrage 

 (Vol 1. pag. ISO) verhaalt, dat de rupsen van Xylina Rectilinea bij liem 

 eens zoo sterk bevroren waren geweest dat zij , bij het uit de doos schud- 

 den als beenen rammelden en zoo hard als steenen geworden waren , doch 

 dat zij in een warm vertrek gebragt zijnde, niettemin allen herleefden en 

 later de vlinders leverde?), hetgeen hij met regt als een bewijs aanhaalt, dat 

 sterke koude bij insecten zonder warm bloed, niet ligt doodeliik is. In 

 de gelegenheid zijnde de ondervinding te raadplegen, besloot ik natuurlijk 

 de proef te nemen en bevond werkelijk dat mijne rupsen, in een ma- 

 tig verwarmd vertrek geplaatst, binnen weinige uren zoo al niet allen toch 

 voor het grootst gedeelte weder bijkwamen. Ik hield hen nu op mijne kamer 

 en gaf hen kropsalade, waarvan zij echter zoo overmatig aten, dat ik door 

 dit voedsel, binnen een paar dagen een veel grooter aantal verloor dan 

 zulks door de koude het geval geweest was. Met de Weeghree hield 

 ik er wel nog eenigen in het leven ; doch ook deze schenen wat veel geleden 

 te hebben en stierven langzamerhand uit, zoodat ik er in het begin van 

 Maart geene enkele meer overhield. 



De afbeelding, die freijer van de rups geeft, komt vrij wel met de 

 mijne overeen ; echter heeft hij zich een zeer donker exemplaar tot voor- 

 beeld gekozen; als voedsel geeft hij ook aardbeziën op. 



De vlinder is in Holland niet zeldzaam en de rups wel de meest ge- 

 wone, die men in het voorjaar onder dor blad aantreft. — Volgens treitschke 

 en FREIJER komt hij in Duitschland, volgens wood m Engeland tn \Q\ge.r\i 

 DE sEi.Ts-i-oNGCHAMPs ook in België voor. 



DE EOO V. W. 



VERKLARING VAN PLAAT 15. 



Fig. 1. Hei ei op de natuurlijke grootte. Tig. 



. 2. Het ei vergroot. 



» 3. Het rupsje voor de eerste vervelling. 



• 4. Het rupsje voor de tweede vervelling. 



» 5. Het rupsje voor de derde vervelling. 



> 6, 7 en 8. Verschillende afwijkingen in kleur der rups voor de laatste vervelling. 



9. 



De volwassen rups. 



10. 



De pop. 



11. 



Het staarteinde der pop 



12. 



De mannelijke vlinder. 



13. 



üe vrouwelijke vlinder. 



