85 



en halfmaansgewijze gevormd. Uit den wortel loopt eene dikke lichtgele 

 ader, die de niervlek doorsnijdt en in de gedaante van eene vork in drie 

 spitsen uitloopt. Onder deze staat de even zoo gekleurde napvlek, die aan 

 de onderzijde zwart ingevat is; dan volgt somtijds nog eene fijne gele streep, 

 die uit den wortel voortkoQit, waar zij aan den onderkant door een zwart 

 vlekje begrensd is. De ruimte tusschen deze verschillende lichtgele teekenin- 

 gen is donkerbruin ingevuld ; in de tandlijn bevinden zich zwarte , soms 

 licht afgezette pijlstreken. De door eene dubbele zwarte lijn ingevatte franje 

 is bruingeel; de ondervleugels zijn geelbruin, zwartachtig aan den buiten- 

 rand , met lichtgele franje. Op de onderzijde zijn de vleugels bruinzwart- 

 achtig met doorschijnende lichte aderen en teekeningen ; het meeste bruin 

 bevindt zich aan de buitenranden ; zoowel op de boven- als oudervleugels 

 vertoont zich de halve-maanvlek. In deze beschrijving heb ik mij tot 

 voorbeeld gekozen de exemplaren, die volgens Tueitschkk de grondvorm uit- 

 maken ; de meeste individuen verschillen echter onderling zoo wel in grootte 

 als in kleur en teekening. De voornaamste afwijkingen, die ik bij mijne 

 vlinders waarnam , bestonden in den vorm : 



!•*• der ronde vlek , die ik bij sommigen geheel rond en klein en 

 daarentegen weder bij één mijner exemplaren zoo groot bevond , dat zij ge- 

 heel in de dikke ader insraolt ; 



2". der napvlek, die soms geheel ontbrak, hoewel de zwarte lijn, die 

 haar aan de onderzijde begrenst, zeer duidelijk aanwezig was; 



3". der vorkvormige figuur aan de niervlek , waarvan de punten zich 

 nu eens bijna lot aan den buitenrand verlengden, dan weder zeer kort waren ; 



4* der pijlstreken, die zich meestal scherp afgezet, doch ook soms slechts 

 flaauw en als puntjes vertoonden. 



Deze en dergelijke afwijkingen van den grondvorm, die men in menigte 

 kan opmerken, hebben aan Espeu en Hübneii aanleiding gegeven tot het 

 opnemen van eene afzonderlijke vlindersoort, onder den naam van Tricuspis, 

 die echter niets anders is dan eene variëteit van Grarninis. Boisduvat. 

 voegt hier nog bij eene var. Albinenra en var. Ceraplerix Aylernicus (Curt.) 

 beiden min of meerdere afwijkingen der stamsoort. Met juistheid de var. 

 Tricuspis, die als de voornaamste wordt opgegeven, te omschrijven is on- 

 mogelijk, daar de afbeeldingen van Esper en Hübneu onderling niet over- 

 eenstemmen en het dus niet zeker is, wat men onder de eigenlijke Tricuspis 

 te verstaan hebbe; in het algemeen schijnt men echter aangenomen te 



23* 



