86 



liobben , de donkere variëteiten met diuii naam te bestetapelen. Zooveel 

 is zeker, dat het Iiier uiterst raoeijelijk is oin de juiste grens tusschen 

 grondvorm en variëteiten af te bakenen, en dat deze vlinder een ruim veld 

 aanbiedt aan hen, die steeds gereed zijn voor iedere geringe afwijking een' 

 nieuwen naam uit te denken. 



De eijeren , die echter geene rupsen uitleverden , waren rond , glad eerst 

 geel en later potloodkleurig (fig. 1). 



In het werk van den Heer SNKiiT.EN van Vot.i.enhoven //Over de In- 

 secten, welke den landbouw schaden" komt ook de rups van Graminis onder 

 de schadelijken voor, hoewel zulks volgens dien schrijver voornamelijk op 

 het Noordelijk gedeelte van Europa, en enkele streken van Duüscldand 

 toepasselijk is ; in ons vaderland heeft zij dau ook , voor zoo verre ik ten 

 minste heb kunnen ontdekken, nimmer eenige noemenswaardige schade aan- 

 gerigt en was zulks in 1856 iu een gedeelte van den Alhlasserwaard voor 

 het eerst het geval. Een berigt, in Junij van dat jaar iu de nieuwsbladen 

 geplaatst, dat zich onder Bleskensgraaf , Goudriaan en eenige omliggende 

 dorpen eene rupsen- of aardwormen-soort vertoond had, die aan do weiden al- 

 daar ontzettend veel nadeel berokkende, gaf mij aanleiding o:n naar dat 

 verschijnsel onderzoek te doen. Het gevolg was dat ik reeds den volgenden 

 dag, den IS^en Junij , in het bezit kwam van eene menigte rupsen, op wei- 

 landen onder Goudriaan gevonden, waar zij zich vooral eenige dagen vroe- 

 ger bij duizenden vertoond hadden, en naar men mij verzekerde verschei- 

 dene bunders gras geheel hadden afgevreten. Tot mijne verwondering er- 

 kende ik al spoedig de rups van Graminis, waarvan Esper eene uitgebreide 

 beschriiving geeft, waarin hij ons een menigte voorbeelden aanhaalt van 

 de ongeloofelijke schade die deze soort, vooral in 1741 in Noorvjegen, ver- 

 oorzaakte. Ook Eabricius meldt in zijne Groenlandsche fauna, dat in het 

 jaar 1778 de weiden voornamelijk bij de kolonie 2^;wZe77'i-j.^a.;e, door haar 

 geheel vernield werden, en voegt er nog bij dat de rupsen bij gebrek aan 

 voedsel soms tot in de hutten der Groeulanders doordringen, In Didlsch- 

 land kwamen zij insgelijks in 1S;J0 op de uiterwaarden bij A.ngshurg 'm eene 

 ongeloofelijke menigte voor, en vraten de weiden zoo kaal tot op de wor- 

 tels af, dat het gras er als verzengd uitzag, en men het vee naar elders 

 moest verhuizen. De middelen, die tol afwering en vernietiging van deze 



