111 



(verg. fig. 10). Oolc weder hier verschilt mijne waarneming met die van Preijer, 

 die zegt opgemerkt te hebben, dat de eijeren gedeeltelijk aan de stengels, 

 gedeeltelijk aan de onderzijde der bladeren gelegd worden. Het gelukte 

 mij op deze wijze vijf eijeren op den 3'"' en nog twee op den 13™ Julij 

 te verzamelen, waarvan de eersten den 10'°, de tweeden den 20'^'' Julij uit- 

 kwamen, dus allen in zeven dagen. De laatst uitgekomene rupsjes stierven 

 spoedig, de overigen bleven echter leven en hadden, hoewel zij uiterst lang- 

 zaam groeiden, den 20™ Julij voor een gedeelte reeds hunne eerste vervel- 

 ling ondergaan, toen ik er dien dag naar ziende, bevond dat alle verdwenen 

 waren en een gewone oorworm hunne plaats had ingenomen. Ik giste ai 

 dadelijk dat deze de verdelger mijner diertjes geweest was en verkreeg la- 

 ter door de volgende proef de zekerheid, dat dit Insect werkelijk rupsen 

 en poppen verslindt. Ik plaatste namelijk eene halfvolwassen rups der bij- 

 zonder vraatzuchtige Trajtezïna (Ilyena, verg. D. III, Ko. 46) met een oor- 

 worm, in een gesloten doosje, waarna ik eenige uren later zelfs geen enkel over- 

 blijfsel van de rups terugvond. Dezelfde oorworm, die toen reeds sterk 

 gezwollen was, at den volgenden nacht nog de doode rups eener Geometra 

 en de helft van eene reeds sterk verdroogde pop op. Dat dit Insect ook 

 in vrijheid dezelfde vraatzucht aan den dag legt, blijkt uit een berigt uit 

 de Thüringïsclie GarLenzeikmg in het Maanchchrijt van Timiboiiw 1852. 

 pag. 118 overgenomen, waarbij de oorworm als vernieler van de rupsen en 

 poppen der Keustria wordt opgegeven. 



Ik trachtte, nu mijn verlies weder te herstellen en slaagde hiermede ook in zoo 

 verre dat ik den 21'° Julij een eitje, dat den volgenden dag uitkwam, benevens nog 

 vijf zeer kleine rupsjes verkreeg; allen zaten op de dorre stengels aan de tojipen der 

 bladeren, die zij gedeeltelijk hadden afgevreten en ondergingen den 27™ Julij 

 hunne eerste vervelling. — Deze behield ik; zij groeiden even als hunne 

 voorgangers zeer langzaam en eindigden reeds den 21™ Augustus met voed- 

 sel te gebruiken, waarna zij door middel van eenig spinsel de hoeken en 

 afgeknaagde gedeelten der bladeren zamentrokken en zich op die wijze een 

 verblijf vervaardigden ora den winter door te brengen. — Zij ondergin- 

 gen echter het gewone lot der meeste overwinterende rupsen, die men tracht 

 over te houden, en waren allen in het voorjaar verdroogd. Hoe onaangenaam 

 deze teleurstellingen ook somtijds zijn kunnen, ditmaal was mij zulks ge- 

 heel onverschillig, daar ik thans den geheelen levensloop van het voorwerp 

 mijner studie had leeren kennen en dus mijn doel ten volle bereikt had. 



Het onderscheid der kunne is kenbaar aan de meerdere dikte van het 

 ligchaam; ook zijn de wijfjes doorgaans grooter. 



Het voedsel der rups is, zoo als uit het bovenstaande blijkt, de Lonicera Peri' 

 dyinenum, hoewel 1'reijek beweert dat zij deze plant bij hem niet aanroer- 

 den en alleen de Lonicera Xi/losteum aten. Tueiïschkb geeft Lonicera coerulea, 

 Xi/losteurn, CaprifuUum en Pericli/meimm op. Volgens Boisduvat. bestaat 

 er eene variëteit, // tota supra nigro-fusca" die naar deze aanduiding te 

 oordeelen, de bovenzijde zonder teekening en dus geheel zwart-bruin heeft. 



