iiiËiLiiOiiMË WSËiTlic 



ACHTSTE DEEL r. 32. 



SEGETIA XANTHOGRAPHA, F. 



Vergelijk voor deze Vlindersoort: 



HüBNEB, Samml. Eur. Schmett. Noct. Tab. 29. fig. 138. 

 Tkeitschke, Schmett. von Europa, V. 2. 196. 

 Freijee, Neue Beitr. III. 80. Tab. 250. 

 GcEK^E, Species Gén. des Lepid. T. V. Noct. I. p. 337. 

 Snellen, Tijdschr. voor Ent. I. bl. 119. 



Het genus Segetia, waarin Stephens en later ook Boisduvai., wiens in- 

 deeling der Macrolepidopiera wij in dit werk volgen, onzen vlinder geplaatst 

 hebben, bevat slechts twee soorten , namelijk XantTiographa en Implexa, 

 welke laatste in Sicilië voorkomt. De overeenkomst der rupsen met die der 

 Leucaniae, en der vlinders met die der Noctuae, heeft waarschijnlijk aanleiding 

 gegeven tot het vormen van dit nieuwe geslacht, dat echter weder door 

 GuENÉE verworpen wordt, die deze soort, vroeger door Treitschke in het 

 genus Mytldmna geplaatst, eenvoudig onder zijn geslacht Noctua opneemt. 



De rupsjes ontwikkelen zicli in het najaar uit de eijeren en overwinteren; 

 zij hebben dan slechts de grootte bereikt der bij fig. 1 afgebeelde en ver- 

 schillen vrij sterk in kleur. Sommigen zijn zeemkleurig met eene lichtgele, 

 donker ingevatte ruggestreep, eene lichte kleur in de zijden, eene graauwe 

 langslijn boven de pooten, en zeer fijne zwarte stigmata ,• anderen zijn veel 

 donkerder en scherper afgezet. Na de eerste vervelling (zie fig. 2), die ik in den 

 winter waarnam, was de kop middelmatig van grootte, lichtbruin, doorschij- 

 nend met twee donkerbruine vlekken; de kleur van het lijf groenachtig 

 geel; het nekschild, dat met fijne puntjes voorzien is, iets lichter met drie 

 licht gele strepen, waarvan de ruggestreep de breedste en donker ingevat 

 is ; boven de beide anderen staan zwarte vlekken, het duidelijkste na het 

 4e lid; de grijze streep is donkerder geworden en het gedeelte, dat boven 

 den buik loopt, oranjekleurig ; de stigmata zijn bijna wit met zwart omboord- 

 sel; ook vertoonen zich, bij vergrooting, eenige fijne haartjes, vooral aan 

 den kop en den anus. Later verkregen enkele mijner rupsen eene zeer don- 



32 



