122 



kere kleur, vooral tegen de ruggestreep aan, zoo als de bij fig. 'ó getee- 

 kende voorstelt ; de meesten bleven echter lichter. Nu volgt nog eene 

 vervelling, waarna de rups volwassen is (verg. fig. 4.). Hare beschrijving 

 luidt dan: Grootte 3i Ned. duim; kop middelmatig, eer klein dan groot, 

 glimmend lichtbruin met twee halve-maanvormige zwarte vlekken ; nek- 

 schild iets donkerder dan de ligchaamskleur, die licht groenachtig bruin, in 

 kracht van tint, afwisselende is. Over het ligchaam loopen, tot op de laatste 

 geleding, zonder zich echter aldaar te vereeuigen, drie roomkleurige lijnen, 

 waarvan de middelste donker is ingevat; op de anderen staan zwarte halve- 

 maanvlekken met de bolle zijde naar boven gekeerd, die eerst na het 

 4e lid goed duidelijk worden; daaronder wordt de grondkleur iets lichter; 

 dan volgt eene breede zwartachtige zijdestreep, waarna de kleur weder meer 

 geel wordt, terwijl buik en pooten iets donkerder, naar het paars hellende 

 zijn en met een aantal zwarte stippen bezaaid, waarvan zich één zeer dui- 

 delijk op ieder der middelpooten vertoont. Op de tweede en derde geleding 

 staan nog acht zwarte stippen in eene rei, op de overigen vier dergelijken 

 twee aan twee, even als bij een aantal rupsen der Noctuae geplaatst. De 

 stigmata zijn zwart met lichte kernen. Met uitzondering der beide uiteinden, 

 die smaller toeloopen, is de rups van gelijke dikte. 



Ook Preijee geeft eene afbeelding der volwassen rups, die wat vorm en 

 teekening betreft met de mijne overeenstemt, doch daarvan aanmerkelijk 

 verschilt door de kleur, die op zijne plaat donker paarsachtig groen is, 

 hetgeen mij doet veronderstellen dat hier eene vergissing heeft plaats ge- 

 had, te meer daar de schrijver zelf die kleur vuil groen, meer in het bruine 

 spelende noemt, hetwelk beter met mijne bevinding en de beschrijving van 

 Treitschke, die haar vuil geel noemt, overeenstemt. Dat de kleur echter 

 door het gebruik van voedsel soms donkerder wordt, is niet te ontkennen. 

 Freijer is de eerste, die de volwassen rups heeft afgebeeld; daar er ech- 

 ter nog geene teekening der jonge rupsjes bestaat, komt de prioriteit hier- 

 van aan onze plaat toe. 



De pop is lichtbruin met twee spitsen aan het staarteinde (zie fig. 5 

 en 6.). De vlinder heeft den kop, de halskraag en den rug van de kleur 

 der bovenvleugels, de beide eersten iets meer met grijs gemengd, het ach- 

 terlijf aschgraauw met een rood pluimpje aan den anus, dat bij den man 

 het sterkste is. De mannelijke sprieten zijn fijn getand, die van het wijfje 

 gekerfd. De pooten zijn graauw. De bovenvleugels doorloopen de verschillende 

 schakeringen van roodbruin tot zwartbruin , de dwarsstrepen zijn zwart, de 

 eerste het sterkst geteekend; achter de tweede staat eene rei van fijne zwarte 



