123 



puntjes; de ronde vlek is met geel geboord, de niervlek evenzoo, doch soms 

 geheel geel, donker aan de onderzijde ingevuld en daardoor eenigzins afwis- 

 selend van vorm; tusschen deze vlekken is de grond bij de meeste exem- 

 plaren donker; de tandlijn, somtijds onzigtbaar, meestal duidelijk, is aan den 

 binnenkant zwart, naar buiten geel; de graauwe franje is door eene dubbele 

 lijn ingevat. De ondervleugels zijn bij den man wit met zwartachtigen bui- 

 tenrand, bij het wijfje graauw; de franje is lichtgeel. Op de onderzijde zijn 

 de bovenvleugels graauwachtig grijs, de ondervleugels grijsachtig wit, de 

 randen roodbruin met witachtige franje; over al de vleugels loopt eene ge- 

 bogene flaauw-gekleurde dwarslijn. 



De groote afwijking in kleur heeft vroeger aanleiding gegeven tot het 

 vermoeden van het bestaan eener andere soort, waarvan men echter is terug- 

 gekomen, daar de langzame overgangen van het eene exemplaar tot het 

 andere het bewijs van het tegendeel leveren ; het is echter zonderling dat 

 zelfs GuENÉE geene variëteiten opgeeft, die in menigte voorkomen en slechts 

 afhankelijk zijn van de bepaling der kleur, die men voor den type aanneemt. 



Het bij fig. 7 afgebeelde mannetje is het sterkst geteekende, dat bij mij 

 uitkwam, terwijl fig. 8, eeu' wijfjesvlinder voorstelt, zooals die het meeste 

 voorkomen. Bij fig. 9 is een zeer donker, groenachtig zwartbruin wijfje 

 afgebeeld, dat bij den Heer P. C. T. Snellen is uit de pop gekomen. 



Meermalen trof ik de rups van onzen vlinder bij Dordrecht onder dor 

 blad aan, doch immer in de maanden Maart en April, dus in reeds bijna 

 volwassen toestand; de jonge rupsjes bleven mij tot op den 246° Jan. 1857 

 onbekend, toen het mij eindelijk gelukte deze op dezelfde plaatsen, waar ik 

 vroeger de volwassenen had aangetroffen, te ontdekken. Zij waren ongeveer 

 l'/^ Ned. duim groot en hadden vóór den winter misschien slechts ééne, 

 hoogstens twee vervellingen ondergaan. Ik voedde haar eerst met salade, 

 later met gras, ranunkel en paardenbloemen, de heer P. Snellen, van wien 

 de heer Ver Hueli, de rupsen ontving, meldt, dat zij vooral de breed- en 

 zachtbladige grassoorten verkiezen. — Bij mijne kleinste rups nam ik eene 

 vervelling waar op den IT**" Februarij, die in Maart door eene tweede werd 

 opgevolgd, waarna zij in het begin van April volwassen was. Mijne rupsen 

 begaven zich van 8 tot 23 April in den grond en vervaardigden zich daar 

 ligte en vrij bekrompene spinsels, waarvan ik er den 20en Mei eenigen 

 onderzocht, waarin toen echter de rups nog onveranderd lag; daar alle 

 de uit het spinsel genomene rupsen stierven, stelde ik een verder onderzoek 

 tot den 9en Junij uit, toen ik weder dezelfde uitkomst verkreeg. 



Eerst op den 14'° Junij ontdekte ik de pop, zoodat mijne rupsen twee 



