186 



//Van Hepialus Sylvinus ontdekte ik de huishouding bij Rotterdam. Eenige 

 weegbree-planten ziende, die door baar verlept aanzien mijne aandacht trok- 

 ken, haalde ik ze uit den grond, en vond onder aan den wortel eene witte 

 rups met lichtbruinen kop, die bijzonder vlug in hare bewegingen was, en 

 welke naderhand bleek die van Sylvinus te zijn. 



Men vindt de rups reeds vroeg in het voorjaar, nog klein, aan de wortels 

 van gras, klaver, weegbree en waterzuring, waarmede zij zich voedt. Tot aan 

 hare laatste vervelling is zij vuil Jwit met zwarte stipjes, waarop haartjes 

 staan. Bij de laatste vervelling verdwijnen de stippen en de grondkleur 

 wordt helderder wit, hebbende de rups een zeer gerimpeld aanzien, even als 

 die van Cossus ligniperda , overigens slank van gedaante. Kop, voorpooten 

 en halsschild zijn altijd lichtbruin. Haren vollen wasdom bereikt zij te- 

 gen het laatst der maand Junij. Zij is bijzonder opmerkelijk door hare 

 vlugge en kronkelende bewegingen. De pop is zeer buitengewoon. Hare 

 kleur en gedaante komt overeen met die der poppen van Cossus ligniperda 

 en Sesia apiformis, doch, in plaats dat, zoo als bij deze en even als bij 

 alle mij bekende poppen, het achter-gedeelte minder omvang heeft dan het 

 voorste gedeelte, is de omvang der laatste of achterlijfs-ringen der poppen 

 van H- sylvinus grooter dan die der eerste, zoo dat de pop eene conische 

 gedaante heeft — zij eindigdt achteraan eenklaps stomp , — waarvan 

 de kop de spits is. De rups spint vooraf èenen 2 tot 2i rijnl. duim 

 langen zak, die vrij naauw is en schuin naar beneden in den grond loopt. 

 Daarin stijgt de pop, op dé minste beweging die zij voelt, met waarlijk ver- 

 bazende snelheid op en neder, geholpen door de haakjes, die zich aan de 

 ringen van haar achterlijf bevinden. Is de vlinder rijp tot het uitkomen, 

 het welk gewoonlijk tegen het begin van Augustus is, dan dringt de pop 

 zich halverwege uit haar spinsel naar buiten, even als die van Cossus lig' 

 niperda. De vlinder vliegt slechts weinige minuten, even na het ondergaan 

 der zon, niet hooger dan 2 rijnl. voet boven den grond, met eene slingerende 

 beweging, en wel meest de J'. De $ zitten meestal stil. Het $ ontlast 

 zich zeer spoedig van hare eijeren, die bijzonder klein, kogelrond en eerst 

 groen zijn, doch weldra zwart worden. Het knipt met zijn achterlijf de 

 eijeren weg, welke overal weg rollen, daar zij met geen klevend vocht ter 

 aanhechting voorzien zijn. Na weinige dagen komen de rupsjes uit, welke 

 in hunne eerste jeugd lang behaard en donker gekleurd zijn. Na hunne 

 overwintering vindt men hen vuilwit van kleur, met zwarte stippen, als bo- 

 ven gezegd is." 



Wij rekenen ons verpligt hierbij de beschrijving der rups door den Heer 

 Vek Hdei.i. te laten volgen. 



// Zij is voor de laatste vervelling (Zie Kg. 1.) gestrekt en geelachtig grijs. 

 De kop is lichtbruin, met twee donkere vlekjes aan wederzijde; de bovenka- 

 ken zijn donkerbruin. Het halsschild draagt eene halveraaanvormige 

 bruine vlek en over de drie eerste ringen schemert eene vuilgrijze streep. 

 Op iedere ring staan vier hooggele stippen eenigzins verheven en schuins 



