131 



nu van de eene naar de andere plaats verdreven wordende, geene rust meer 

 vond, doch nu ook, alsof zij hare levenstaak volbragt rekende en bewust 

 was dat haar kroost geene verzorging meer behoefde, de rnst des doods 

 inging; aangezien ik haar op den 17<^e" Mei van 't takje afgevallen en dood 

 in 't verblijf vond liggen, waarin ik haar met de eijeren en rupsjes bewaarde. 



De jonge rupsen had ik onmiddelijk, bij gebrek van appelenblad, eiken- 

 takjes voorgezet, op grond van vroegere waarneming, en zij begonnen ook 

 dadelijk aan de zich ontwikkelende knopjes te knagen, gevende ik haar 

 vervolgens jonge eikenbladen, met welk soort van voedsel ik ze ook tot 

 volwassenheid heb mogen brengen. Wel waren er den ISden Mei reeds vele 

 gestorven, doch de overigen bevonden zich zeer tierig en de meesten daar- 

 van den 22steii reeds door de eerste vervelling, terwijl nog eenigen pas uit- 

 kwamen. "Zij groeiden voorts zoosnel voort, dat op den Sopten Mei de tweede 

 en op den 28sten dier maand de derde vervelling reeds plaats vond. Den Ssten 

 Junij waren genoegzaam alle de rupsen reeds in 't zand gekropen, dat ik 

 in hun verblijf had aangebragt, nadat ik den S^sn eene in volwassen staat 

 had afgeteekend, gelijk vroeger eene na de eerste vervelling (fig. 5) ; uit 

 beide welke afbeeldingen de juistheid blijkt der opmerking van den Heer 

 P. C. T. Snki.i.en, in het Tijdschrift voor Entomologie, dat de rupsen van 

 Aescularia uitgestrekt liggen aan de onderzijde der bladeren, doch door 

 welken stand op mijne teekening ook de waarneming belet wordt der zwarte 

 luchtgaten, die ZEd. als kenmerk ter onderscheiding van Brumata opgeeft, 

 op welke soort zij anders wel gelijken, behalve dat ze ook niet, als deze, 

 in spinsels tusschen de bladen leven. 



Hiermede was dan deze opvoeding in zeer korten tijd afgeloopen, omtrent 

 welke ik anders niet heb aan te merken, dan dat 't mij duister blijft waarom 

 de eijeren met een zoo digt en harig bekleedsel zijn bedekt, daar zij niet 

 alleen niet behoeven te overwinteren, zoo als dit b. v. met die van Liparis dispar 

 het geval is, maar zelfs zeer kort in dien staat blijven, en 't toch voorzeker 

 niet doelloos zal zijn. — De uitkomst dezer opvoeding, door welke ik mijne 

 verzameling met menig fraai en versch uitgekomen exemplaar van den vlinder 

 of verscheidenheid daarvan had gehoopt te verrijken, was verre van gelukkig 

 te noemen, en beantwoordde zeer slecht aan mijne verwachting; daar in 

 't volgende voorjaar (1858) van al mijne rupsen slechts ée'n vlinder, en 

 nog wel een wijfje uit 't zand te voorschijn kwam, die gestorven is, zonder 

 eijeren te hebben gelegd. Al de overige spinseltjes, die de rupsen daarin 

 kort tegen elkander aan, vervaardigd hadden, bleken mij later niet dan doode 

 en ineengekrompen popjes te bevatten, van welk verschijnsel ik de reden 

 niet kan gissen. 



Wat nu mijne boven aangehaalde, vroegere waarneming van dit insect be- 

 treft, deze dagteekent reeds van de eerste jaren, in welke ik mij met de 

 beoefening der Entomologie bezig hield ; zij komt, volgens mijne aanteeke- 

 ningen van dien tijd, hierop neder, dat ik den 7<ien en den 16iJei Junij des 

 jaars 1821 in 't bosch van het Buiten- Gasthuis te Amsterdam, 't welk ik 

 te dier tijd en laler dikwijls bezocht om insecten te zoeken, de rupsen van 



