140 



in 7 dagen (van 7 — 14 Junij\ Zij zjn langwerpig rond, glad en groen 

 van kleur met een indruks»;! aan de beide lange zijden (Verg. fig 1). 



De jonge rupsjes (tig. 2) zijn tienpootige spanners, groen met witte langs- 

 strepen; zij hebben groote bruine koppen en fijne haartjes; hun groei ging 

 spoedig voort, zoodat eeuigen van het eerste broed in het laatst van Junij 

 reeds volwassen waren. Ik bemerkte na de vervelling geen verschil in de 

 kleur, zoodat de beschrijving der volwassen rups (Verg. fig, 4 en 5) ook op 

 die van jongeren leeftijd van volkomen toepassing- is. Hare grootte is dan 

 2i tot 3 N. duim; de kop is helder groen met eene soort van licht V-teeken; 

 de grondkleur is bij de eene meer geel- bij de andere meer blaanw-groen; 

 de ruggestreep is, vrij dik, donker groen van kleur door eene fijne witte 

 langslijn midden doorgedeeld en aan wederzijde door eene zoodanige streep 

 afgezet; de hier onder loopende witte langslijn gaat door tot op de eerste 

 geleding, terwijl de daarop volgende voor deze ophoudt. In de breede, weder 

 doorloopende witte zijdestreep staan de stigmata, die freijer geheel zwart 

 noemt, doch die naauwkeurig beschouwd, witte kernen hebben. De achter- 

 pooten zijn spits, wit afgezet, de ring-inkervingen licht geel, de voorpooten 

 als de kop; de buik en middelpooten als de hoofdkleur; al de witte langslijneu 

 loopen eenigzins golvend; ook bevinden zich nog op het ligchaam zeerfijne 

 haartjes. De pop (zie fig. 6) is vrij dik, helder groen op de vleugelscheeden 

 met een bruin achterlijf en groene insnijdingen. Deze kleur behoudt zij 

 een' geruimen tijd, voor al wanneer men haar in het spinsel laat; later 

 echter wordt zij donker bruin (fig. 7), terwijl ook de pop meer ineengedron- 

 gen en onbewegelijk is; aan het staarteinde bevinden zich twee groote ea 

 zes kleinere, vrij sterk rondtoegebogen haakjes (fig. 8). 



De vlinder heeft de sprieten zwart, geel geringd, bij het mannetje iets 

 dikker; het ligchaam is zwart met gele bestuiving en ringinkervingen. De 

 kleur der vleugels bestaat uit een fraai, eenigzins in het oranje vallend geel 

 en is op de ondervleugels meestal iets donkerder, hetgeen vooral bij versc'i 

 uitgekomen vlinders duidelijk in het oog valt, doch bij oude exemplaren 

 bijna niet meer zigtbaar is. Dit verschil in kleur schijnt evenmin door 

 HüBNER als door Espek, Ki.eemann of Preijee te zijn opgemerkt; alleen 

 WooD toont het in zijne teekening en Guenée in zijne beschrijving aan. 

 Op alle vleugels bevinden zich een aantal zwarte vlekken van verschillenden 

 vorm, die op de bovenvleugels dof en als met een geel stof overdekt zijn, 



