141 



terwijl zij op de ondervleugels, met uitzondering van eene vlek aan den 

 binnenrand, donker zwart zijn en ook daardoor aan de gele kleur eenige 

 meerdere helderheid bijzetten. Deze vlekken vsrtoonen op de bovenvleugels 

 vier afgebroken dwarsbanden, die voor een gedeelte doorloopen; aan den bin- 

 nenrand der bovenvleugels bevindt zich steeds eene groote S-vormige vlek, 

 die slechts bij enkele exemplaren, gelijk zulks bij fig. JO het geval is, in 

 twee stukken gedeeld is; aan de vleugelwortels staan buitendien nog een 

 aantal zwarte stippen; ook zijn de buitenranden der vleugels sterk met zwart 

 gekleurd. Op de onderzijde vindt raen de teekeningen der bovenzijde terug 

 met dat verschil, dat het geel en zwart der bovenvleugels aldaar het donkerst is en 

 hier dus juist het tegendeel als op de bovenzijde plaats heeft. De meer of 

 minder op-een-hooping der zwarte kleur heeft tot het ontstaan van twee varië- 

 teiten aanleiding gegeven, waarvan de eene Qiiadrimaculaia genaamd, die bij 

 WüOD fig. 711 is afgebeeld en bij Güenée als eerste variëteit opgenomen, al- 

 leen de vier zwarte vlekken aan den bovenrand der bovenvleugels heeft; terwijl de 

 andere, de var. B van Güenée, bijna geheel zwart is. Geen dezer variëteiten kwam 

 mij tot op heden voor. Het onderscheid in kunne is het zekerste aan de meerdere 

 rondheid en dikte van het ligchaam der wijfjes kenbaar, daar de sprieten 

 slechts een zeer gering verschil opleveren, en het meer uitgesneden zijn van 

 de buitenranden der vleugels, dat door Treitschke als kenmerk der wijfjes 

 wordt opgegeven, zoo het al bestaat, toch weinig in het oog loopend is. 



Gelijk reeds boven gezegd is, ving ik de vlinders in de maand Mei 1857 

 en 1858 bij Velp in tamelijk groote hoeveelheid. Zij hielden zich echter 

 bijna uitsluitend op dezelfde plaats, namelijk op Daal/luizen \n eeneWeine 

 bij het water gelegen en door heuveltjes omringde vlakte op, waar een aan- 

 tal wilde bloemen- en planten groeide. 



Toen ik de rupsen uit de eijeren verkregen had, was het natuurlijk de 

 eerste vraag met welk voelsel zij het best zouden groot te brengen zijn. De 

 StacJiys syhaiica, die Freijer opgeeft, was hier volstrekt niet te vinden 

 en de Lamium album en purpureum van Teeitschke slechts zeer schaarsch» 

 weshalve ik besloot eene proef te nemen met de Teuerium Scorodonia (wilde 

 (Salie Gamander), die hier zeer overvloedig groeide. Weldra bleek het dan 

 ook dat ik toevallig het regte voedsel voor mijne diertjes gevonden had, 

 daar zij gretig op de bladeren aanvielen en spoedig hunnen wasdom be- 

 reikten. Ook vond ik later zelfs de rupsen in vryheid op deze planten. 



