Ui 



5e tinten van licht vuil geel, tot donker paarschachtig zwart. Op den 2den 

 Augustus was mijne kleinste rups naau\ielijks 7 Ned. streep, de grootste 

 ruira 2^ Ned. duim. üe beschrijving dezer laatste (verg. fig. 6) is als volgt: 

 Kop niet groot, in het midden vrij diep ingekerfd, licht bruin; kleur van 

 het ligchaam: paarsachtig zwart, ruggestreep donker zwart, door licht gele 

 stijipeii, die op de ringen staan afgedeeld : de buik lichter dan ds grond- 

 kleur ; de stigmata klein en pikzw.irt; de voorpooten bruiner dan de grond- 

 kleur, de andere pooten van die kleur. De rups is stijf en houtachtig, het 

 achterste gedeelte vrij dik, als ook de drie eerste loden, wanneer de 

 kop ingetrokken is, dat veelal geschiedt ; de drie eerste en laatste ringen 

 zijn klein. 



Eene rups der lichtste nuance (zie fig. 7) die eerst op dea 25steu Sep« 

 teraber volwassen was en van dezelfde grootte als de voorgaande, kwam 

 wat den vorm aangaat, natuurlijk met deze overeen. Zij had overigens den 

 kop klein, bruin ; de drie eerste leden vuilgeel vau kleur. Het ligchaam was 

 o-rijs met een aantal fijne, eenigzins golvend loopende langslijnen, waarvan 

 vooral drie zeer duidelijk; de ruggestreep was zwart en liep, echter zeer 

 Üaauw, op de drie eerste leden tot den kop door; van het 4e tot op liet 

 10^ lid stond aan wederzijde op het achterste gedeelte der ringen, een 

 zwart streepje; de stigmata als bij de vorige; de buik lichter dandegrond- 

 kleur met twee bruine langstrepen, die zich aan de beide uitersten veree- 

 nifen, welk laatste kenteeken echter slechts enkele mijner rupsen droegen, 

 zijnde de buik bij sommigen wit, bij anderen weder even donker als de 

 bovenzijde. Ik heb gemeend vooral daarom eene meer uitvoerige beschrijving 

 dezer beide zoo zeer uiteenloopende rupsen te moeten geven, omdat van het 

 "eslacht EubüUa, waartoe zij behooren, tot op heden alleen de rups van 

 Mensuraria is afgebeeld, en de hierbij gevoegde teekening dus mogelijk wel 

 de eerste en eenige is die van ons onderwerp bestaat, waarvan overigens 

 slechts ééne en nog wel eene zeer oppervlakkige beschrijving van vox 

 TiscHEU bij TUEiTscHKE wordt aangetroffen. 



De pop (verg. fig. 9) is 1^ Ned. duim groot, bruin van kleur en heeft 

 op de vleugelscheeden zeer duidelijk zigtbare zwarte aderen (fig. 10). Het 

 staarteind (ng. 11) is met acht omgebogen haakjes voorzie;i. 



De vlinder is vooral merkwaardig dour de variëteiten, die hij aanbiedt. 

 Hij doorloopt namelijk de verschillende schakeringen van licht grijs tot 



