Ii5 



vaal zwart en heeft daardoor aanleiding gegeven tot het opstellen van soor- 

 ten, die vroeger onder verschillende namen bekend waren, doch thans niet 

 meer als soorten worden aangemerkt. 



De voornaamsten van deze zijii: 



1. De Palumbaria van het Wiener Yerzeichniss, door fabeiciüs, bork;- 

 HAUsEN en TKEiTscHKE beschrevcn. 



2°. De zoogenaamde Turturaria, bij treitschke aangehaald. 



3°. De door borkhausen ouder den naam van Luridaria beschreven 

 vlinder. 



4°. De Pahimharia van hawoeth, bij woud afgebeeld. 



Dat al deze vlinders tot dezelfde species zouden behooren is door de 

 nieuwste schrijvers uit de overgaiigs-exe.anplaren van de eene tot de andere 

 zoogenaamde soort aangenomen ; echter ontbrak het volkomen bewijs, daar 

 zulks alleen te verkrijgen was uit de opkweeking der rupsen en dit tot op 

 heden geene plaats schijnt geliad te hebben, zoodat er vooral ten aanzien 

 der zoo buitengewoon sterk afwijkende Luridaria met grond eenigen twij- 

 fel ];oii blijven bestaan. De volkomen oplossing van dit vraagstuk, waartoe 

 de tegenwoordige bijdrage kan strekken, is dus voor de kennis dezer vlin- 

 dersoorfc zeker niet onbelangrijk. 



Alvorens tot de behanJeling der variëteiten te kunnon overgaan, dient 

 in de eerste plaats vooraf bepaald te worden, wat men door den type te ver- 

 staan liebbe. De beschrijving der Palumharia Wien. Verz. van borkhause.v, 

 die geheel door TEEiTScnKE gevolgd is, zal hier noodzakelijk tot grondslag 

 moeten liggen, daar ook deze, alsmede de afbeelding van uübner, die 

 echter vrij donker is, door guenée als de eigenlijke type wordt^aangemerkt. 

 BüUKHAUSEN beschrijft dezen vlinder op de volgende wijze: 



De bovenvleugels zijn tamelijk breed en vormen eenen gelijkbeenigen 

 driehoek, waarvan de achterrand de basis is ; de ondervleugels hebben een 

 ronden vorm. De grondkleur der bovenvleugels is gewoonlijk als die der 

 boschduiven of blaauwgrijs, nu eens lichter, dan weder donkerder ; dwars over 

 deze vleugels loopen in eene eenigzins seheeve rigting twee bijna regte, rood-^ele 

 of roestbruine dwarsstrepen, tusschen welke een donker zwart punt staat. In 

 de vleugelspits bevindt zich een scheeve roestkleurige streep, van waar 

 een zeer bleeke, meestal uiterst fiaauwe, tandlijn voortloopt. — Ue onder- 

 vleugels zijn iets lichter dan de bovenvleugels , gewoonlijk geheel zonder 



