159 



gria geplaatst, hoewel de vlinder in bouw vrij sterk van hunne overige 

 soorten van dit geslacht afwijkt; waarschijnlijk op grond van de onjuiste 

 opgave, die zij ontvangen hadden, dat de rups, in de halmen van het riet 

 levende zich zou voeden met het merg, even als Paludicola en Neurica. 

 Daar zij zich intusschen met de ontwikkelde bladeren voedt, en verder 

 in leefwijze belangrijk van die hunner Nonagriën afwijkt, waarvan dezelve 

 bekend is, zoo is de afscheiding noodzakelijk. De vorm der rups ia ook 

 meer Leucania-achtig. HEiiRiCH-ScHaFFEU heeft Ulvae van het geslacht 

 Nonagria afgezonderd en met Dubiosa Tr. in een Genus geplaatst, dat 

 hij Chilodes noemt. Of deze bijeenvoeging juist is, kan ik niet nagaan, 

 maar volgens guenée had stephens Ulvae reeds vroeger in een afzonder- 

 lijk geslacht geplaatst, dat hij Se7da noemt. Ik kan stephens niet ver- 

 gelijken, maar aannemende dat diens Sericea werkelijk dezelfde als Ulvae 

 Hb. is, dan is het zeker, dat aan den geslachtsnaam van stephens de 

 voorrang toekomt. 



P. C. T. SNELLEN. 



Ofschoon wij in dit deel steeds de nomenclatuur van boisduval, volgens 

 zijne Genera et Index methodicus 1840, gevolgd zijn, zoo meenden wij 

 om de redenen hier boven door den Heer p. c. t. snei.i.em aangegeven, 

 voor het onderhavige insect van onzen aangenomen regel te moeten afwij- 

 ken en schrijven alzoo niet met boisduvai- Nonagria Ulvae, maar met 

 GDENÉE Senta Ulvae. 



Omtrent de gedaante der rups hebben wij het volgende aangeteekend : 



De algemeene kleur is graauw; de zijden en de buik, benevens de pooten 

 zijn lichter van tint. De kop is glimmend lichtbruin met donkerder, als ge- 

 marmerde strepen; de palpen zijn bij deze rupsensoort bijzonder lang (verg. 

 fig. 2.),] de eerste geleding is vrij dik en helder wit, de tweede wit met een 

 zwart randje, de derde zwart of donkerbruin; de bovenkaken zijn zeer don- 

 ker bruin. Aan wederzijde staan vijf oogen in een' halven cirkel ; de kop is 

 bezet met witte, naar voren geiigte haren. De rug is met fijne marmer- 

 vlekjes gemarmerd , zuodat in het midden eene uiterste fijne en ter zijde 

 daarvan, doch evenwel nog op de bovenzijde, twee breedere lichte strepen 

 gezien worden; van die tweede lichtere streep gaat de marmering tot aan 

 de luchtgaten voort, welke klein en donkerbruin zijn. De buikpooten zijn 

 vrij lang, liciit graauw, ieder met eene enkele donkergraauwe stip geteekend 

 en voorzien van eene krans van zeer lange haken. Ook de beide achter- 

 pooten zijn vrij groot. De rups is slank en vooral aan de staartzijde 

 platachtig gestrekt. 



In den negentienden jaargang van de Etomologische Zeitung van Steilin. 

 (1858) leest men in een opstel van tranz schmiüt uit Wismar (bladz. 353 



