174 



geschulpt geel en grijs. De ondervleugels zijn geelachtig grijs, de 

 franjes bruin en geel uitgeschulpt. 



Zonder twijfel is deze vlinder Apamea didyma TREiTSCHKE=iV. nicti- 

 tans HüBNEK = ^rt CUgnoiante Engram. D. VI. PI 256. Fig. 392AenC. 



Geheel verschillend is de vlinder bij Fig. 8, door Hübner onder den 

 naam van N. secalina afgebeeld; kop en boi'ststuk zijn bruin, de schouder- 

 deksels donkerder ; het achterlijf geelachtig grijs, met een' gelen haar- 

 bundel. De kuiven zijn hier almede aanwezig. Het achterlijf is geelachtig grijs. 



Van het worteleind tot aan de niervlek zijn de bo venvleugels bruin, 

 met verscheidene duidelijk geteekende donkere dwarsbanden. De boogs- 

 wijze lichte dvyarsband voor de niervlek en de daarop volgende hoekige 

 band zijn als bij de andere vlinders, maar hier is de tusschenruirate bruin» 

 achtig geel, waai'over de yr'it bestippelde aderen loopen. De niervlek is 

 licht geel met eene donkere kern en van onderen een wit puntje. De 

 ronde vlek is duidelijker dan bij de vroeger beschreven vlinders. De 

 hoek in de boveuvleugel is licht; van den vleugelzoom tot aan den hoekigen 

 band is de kleur grijsachtig. De franjes zijn uitgeschulpt, bruin en geel; 

 de ondervleugels zijn geelachtig grijs. De franjes uitgeschulpt geel. 



Deze afwijking heeft de meeste overeenkomst met VHieroglyphe 

 Engeam. D. VI. PI. 256. Fig. 39 A. B. Fkeijee P. 75. Fig. 1 en 2. 



De afwijking bij Fig. 9 is welligt N. Lamda van ViEWEG, daar ïreitsghke 

 meldt dat deze zwartachtig is en van eene aanzienlijke grootte. De 

 grondkleur komt nagenoeg overeen met die van den vlinder bij Fig. 5, 

 als mede de sieraden ; alleen de niervlek is donker, zich bijna in de 

 grondkleur verliezende. 



Uit het onderling vergelijken van al deze afbeeldingen en beschrijvingen 

 ontstaat bij mij de opmerking, dat indien de verschillende schrijvers in 

 de gelegenheid waren geweest een groot aantal individuen te onderzoeken, 

 zij van de dwaling, om bijzondere namen te geven, terug zouden zijn 

 gekomen, daar zij als4an gezien zouden hebben, dat onder die afwijkingen, 

 waarvan zij afzonderlijke soorten gemaakt hebben, wederom tusschen- 

 af wijkingen voorkomen, die de eene met de andere verbinden door eeaen 

 zachten overgang van kleurschakering, en dat bij gevolg allen tot eene 

 en dezelfde soort behooren. Zij zouden daarvan des te gereeder overtuigd 

 zijn geworden door eene naauwkeurige onderlinge vergelijking van 

 eenige vaste kenteekens, die allen gemeen hebben. 



Luperina didyma vertoont zich slechts eenmaal 'sjaars. 



VER HUELL. 



VERKLARING VAN PLAAT 47, 



Fig 1. De onTolwassen rups. 

 ,. 2 . De volwassen rups . 

 „ 3. De pop. 



„ 4. Het staarteinde van de pop, vergroot. 

 „ 5 — 9. Verschillende afwijtingen van den 

 vlinder. 



