176 



ir.en insgelijks bij de rups van Salieella waarneemt, vertoont ons het 

 derde paar der borstpooten dat een' eigenaardigen vorm heeft, waarvan 

 mij eene nadere beschrijving overbodig toeschijnt, daar iii dezen vergroot 

 bij fig. 7 zoo getrouw mogelijli heb trachten weder te geven. Mijne tee- 

 kening stemt dan ook geheel met die van den heer Snellen van Vol- 

 LENHOVEN* overeen, doch wijkt eenigzins af van die van den heer Ver 

 HuELL (fig. 8), hetgeen waarschijnlijk daaraan toe te schrijven is, dat deze 

 ijverige natuuronderzoeker den poot afsneed en daarna onder het ver- 

 grootglas bragt, hetwelk natuurlijk eene zamenkrimping veroorzaakte, 

 waarvan het mij voorkomt dat ook in de afbeelding eenig spoor is over- 

 o-ebleven. Overigens is dezelfde vorm niet te miskennen. Met dezen 

 poot, die vrij ver naar buiten staat en die bij het voortloopen eene tril- 

 lende be\Yeging heeft, maakt het rupsje een duidelijk hoorbaar geluid 

 of gekras op de bladeren ; bij de jonge rupsjes kon ik, tot aan de tweede 

 vervelling, zelfs bij vergrooting, geene afwijking van den gewonen vorm 

 ontdekken; zoodra echter het diertje de grootte van 7 of 8 strepen be- 

 reikt heeft, is deze met het bloote oog reeds zigtbaar. 



De pop, bij fig. 9 in hare natuurlijke grootte en bij fig. 10 vergroot 

 voorgesteld, is licht bruin met donkere vleugelscheeden en heeft aan het 

 staarteinde zes omgebogen haakjes (fig. 11). 



De mannelijke vlinder (fig. 12 en 13) heeft eene vlugt van 1\ — 3 

 Ned. duim; de sprieten vrij lang, dun, graauw en wit getand, aan de 

 inplanting dikker; de palpen (fig. 16) wit en graauw, spits toeloopend, 

 de kop en den rug hebt graauw met zwart vermengd ; het achterlijf geel 

 graauw met witte inkervingen, een witachtigen anus en gele met graauw 

 gevlekte pooten. De bovenvleugels zijn wit of geelachtig aschgraauw, 

 nu eens meer in het gele dan weder in het graauwe vallend, grof 

 beschubd met zwarte teekeningen en punten, waarin eene aanduiding 

 der gewone dwarsstrepen te herkennen is; de tandlijn is naar buiten 

 donker ingevat. Op den buitenrand vóór de licht graauwe franje en 

 daarin uitloopend staan zwarte vlekken, die zich tot op den bovenrand 

 uitstrekken. De ondervleugels zijn grijs; de franje is wit, soms met graauwe 

 vlekken; de onderzijde ascligraauw, het donkerste op de bovenvleugels, 

 waar ook de zwarte vlekken der franje doorschijnen. 



Het wijfje, dat door den bouw der vleugels tot vliegen ongeschikt is, 

 en dat bij fig. 14 zittende en waarvan de vleugels bij fig. 15 uitgespan- 

 nen zijn afgebeeld, loopt vrij snel; het heeft groote, wijd uit elkander 

 staande, wiekvormige, met grove schubben bedekte palpen, die boven 

 op licht graauw, aan de spits en de onderzijde donker zijn (fig. 17) ; 

 de sprieten, die in eene dikke , ronde verhevenheid zijn ingeplant , zijn 

 draadvormig, wit en graauw geringeld met witte spits; de pooten 

 graauw en°vit; de kop, de rug en het achterlijf graauw met zwart 

 gemengd, het laatste met lichte ringen en eene scheede, die bruin is 



