20 NACHTVLINDERS 



Rups vóóraan openfplijt, de oude huid zachc en vochtig is; maar wel- 

 dra de vochrigheid opgedroogd zijnde, kleeft de oude op de nieuwe 

 huid vast, dezelve kan er niec meer af, en de Rups is verloren: het 

 is dus noodzakelijk, de Rupfen , op het vervellen zittende, niet te fl:o- 

 ren, en geen versch voedfel te geven, totdat de vervelling voorbij is. 



Na deze tweede huidverwisfeling begint het Infecc meer in grootte 

 toe te nemen, en vervelt weinige dagen daarna ten derdenraale, ver- 

 Fig. p. toonende zieh dan als Fig. 9, hebbende nu, offchoon nog niet vol- 

 wasfen zijnde, geheel de gedaante en kleur van den Zijdeworra. Weldra 

 tot hare vierde en laatfte huidverwisfeling genaderd zijnde , komen zij 

 Fig. 10. fpoedig tot volkomen grootte; bij Fig. 10 is eene volwasfene Rups 

 afgebeeld. De Heer van eyndhoven had dezelve alsdan veeltijds van 

 829 duim Nederl. lengte. 



Wij waren nu in het begin der maand Julij; de meeste Rupfen 

 ï:tb. IV. hadden hare geheele grootte bereikt, en begonnen van kleur te ver- 

 Fig. II. anderen, ten bewijze dat de infpinning naderde. Fig, 11 op Tab, IV. 

 vertoont eene zoodanige van kleur veranderde Rups, 



Er is geene Rupfenfoort, welke zich zoo onbezorgd laat opvoeden, als 

 de Zijde wormen. Men behoeft dezelve niet, zoo als alle anaere Rupfen , 

 op te fluiten in eene doos of flesch , daar zij nimmer vvegloopen, maar 

 op de bladen blijven zitten , als zij daaryan namelijk flechts voorzien 

 •zijn; zij zijn altoos in eene gelijkmatige beweging, en zitten alleen 

 ftil, wanneer zij wel doorvoed zijn; zij zijn in het geheel niet fchuw 

 of vreesachtig, verweren zich ook nimmer, en wanneer zij onder 

 het vreten worden aangeraakt, gaan zij echter meestal maar voort, laten 

 zich ook niet vallen, rollen zich niet inéén, noch kruipen weg, ge- 

 lijk andere Rupfen; zelfs fpinnende laten zij Z'ch zelden ftoren, het- 

 geen ook voor de zijde nadeelig zoude zijn , daar dan de draad afge- 

 broken zoude wezen. Zij fchijnen geenerhande kwaad te vreezen, en 

 leven ook onderling, om ons zoo uit te drukken, tevreden, kruipende 

 op en over elkander heen, hetgeen echter voor hare gezondheid na- 



dee- 



