van 't T W. GEZIN der EERSTE BENDE. P. II. Tab. VIL VIII IX. 33 

 Huid , zich ftil ter neder zetten en om zo te fpreeken als met gelaatenheid 

 afwachten , zonder in dien tusfehen tyd eenig Voedzel te gebruiken 't 

 welk men alsdan op 't Vervellen zitten noemd; zeer geredelyk kan men 

 dit zien, of eene Rups op 't Vervellen zit, of niet, door de verfchui- 

 ving of verplaatzing van den ouden Kop, want deze begind, zodra eene- 

 Rups zich op 't vervellen zet , terftond geheel naar beneeden te zakken,, 

 tot voor het Gebid of Mond van den nieuwen Kop , waardoor het dus 

 ook aan eene Rups in dien flaat zynde, voltrekt onmogelyk is iets te 

 te kunnen vreeten, 



Den 3de Auguft begonnen de voordeeligften van myne Rupfen zich 

 voor de vierde maal op 't vervellen te zetten , na welke vierde verwisfe- 

 ling van Huid , zy Hunnen als Rupfen volwasfenen Haat bekwamen , 

 vertoonende zich toen volwasfen zynde , gelyk Fig. 6 op Tab. VUL -p, 1, 

 dien Ouderdom bereikt hebbende , hadden zy wederom meerdere fchoon- p? 6 

 heid dan voor de vierde Vervelling , want nu waren de elf Geleedingen 

 volmaakt zwart, met ter wederzyden loopende hoog geele Banden, waar 

 onder bynaar ronde oranjekleurige Vlakken zich vertoonden , ook was 

 derzelver ruig Hairigheid zeer veel vermeerderd , want deze na iedere 

 Vervelling meerder geworden zynde, was dus ten alderfterkften , na 

 deze laatfle verhuiding. 



Myne Rupfen bleeven nu nog al gefladig aan 't vreeten, zo lang 'er 

 goede Willige Bladen te bekoomen waren, maar door het verloopen 

 van het aangenaame Zomer • Weeder, dezelven niet meer kunnende ver- 

 krygen, gaf ik Hun Gras, doch hiervan fcheenen zy niets te willen ge- 

 bruiken , maar bleeven nog eenigen Tyd in de Vlugt, waarin ik dezelven 

 had , rond kruipen , tot dat de vermeerderende Koude van het Jaar fai« 



h. 2 foen, 



