67 
Bulletin de l'Académie Impériale 
68 
rami considerandi, quorum inflorescentia ad capitulum 
unicum reducta est, quales etiam in specie praecedente 
rarius observare licuit. 
Spec. formosanum volubile, folia petiolum glabrum 
aequantia v.superantia peltata late deltoidea, basi trun- 
cata, apice obtuso emarginata v. mucronata, integra v. 
saepius lobulis 3—5 sinuata, utrinque (subtus densius) 
pilosula; pedunculi axillares tenues folium aequantes 
pedicellis basi minute bracteatis (rarissime foliatis) 
obsessi, pedicellique capitulo globoso longiores pilosuli. 
Capitulum e glomerulis aggregatum, flores brevissime 
pedicellati in quovis glomerulo terminales praecocio- 
res 4-meri columna vulgo 2-andra, laterales 3-sepali 
3-petali 2-andri. Sepala membranacea ungue lineari 
laminam subrhombeoorbiculatam subduplo superante. 
Petala crasse carnosa subquadrata longitudinaliter bi- 
cristata ungue sepalorum breviora. Columna sursum 
crassior sepala aequans, vertice in discum concavum 
dilatata margine loculos 4 vel 8 transverse dehiscen- 
tes et tum confluentes ferentem. — Rarius columna 
triandra. Semel vidi columnam apice bifidam quovis 
crure discum 2-andrum ferente, ita etiam rarissimi 
e flores perfecte 4-andri (8-locellati) ex junctione florum 
— — duorum orti videntur. 
Tom Planta Moorei typica, ex hb. Kew. accepta, a prae- 
cedente differt foliis duplo minoribus integris et flori- 
d bus 3-sepalis 3-petalis 2-andris praevalentibus, contra 
Moore, qui praeterea sepala pro petalis sumpserat. 
ge? Hisce characteribus accedit ad var. glabram, praeter 
glabritiem omnium partium simillimam, e Formosa 
(Oldh.! n. 7° p. p.). Etiam in hae Sa flores 3- 
andri adsunt. 
Expl. figur. tab. II. Stephaniae tetrandrae. 10. Folium cum te, 
rescentia E formosanae typicae, m. nat.; 11. flos 3-sepalus 3-peta- 
[us 2-ander; 12. flos 3-sepalus 4-petalus. 2-ander, petalo 1 aecesso- 
rio; 43. flos 4-sepalus 4-petalus 3-ander ; omnes decies aucti; 14. a. 
b. petalum rso et ventre; 15. columna 2-andra; 16. columna 
‘4-andra rarior, ex SE magis auctae. 
Menispermum L. 
E M. dahuricum DC. Syst. I, 540. Prodr. I, 102. 
 Deless. Ic. sel. t. 100. Bge, Enum. Chin. n. 16. 
Turez. En. Chin. n. 15. Ej. Fl. Date, Dah. I, 90. 
Ledeb. Fl. Ross. I, 78. Maxim. Fl. Amur. 30, 468, 
480. Regel, Fl. Ussur. n. 43. Id.Pl. Radd. n. 143. 
F. Schmidt, Fl. Amg. bur. n. 37. Miq. Prol. 198. 
. Sav. Enum. pl. jap. 1,20. Hance in Journ. Linn. 
XI, 130. Baker et Moore ibid. XVII, 377 
Steph. rotunda Miq. Cat. hb. jap. 4 (pl. sterilis) — 
nec Lour. 
Hab. in ditione fl. Baicalensis ad urbem Irkutzk 
(Turez.) et in Dahuria secus fl. Argun et Schilkam 
et inter illos, saepissime masculum; in Mandshuria ` 
secus totum fere Amur fluv. et ad Burejam inferiorem, 
parte boreali deficiens, australi frequens, etiam in re- 
gione littorali, v. gr. sinu St. Olgae, et prov. Schin- 
king (J. Ross!); in China boreali frequens ad vias et 
in sepibus prope Pekinum (Bunge) et in multis aliis 
locis, transiens etiam in Mongoliam adjacentem; in 
Japoniae insulis Kiusiu, circa Nagasaki (ipse) et Nip- 
pon, fruticetis circa Simonoseki (Buerger) et in mon- 
tibus Hakone (Tschonoski). 
Nonnihil variat quoad pubem et fructum. Juvenile 
ubique, adultum subtus secus costas foliorum pilosu- 
lum occurrit in Sibiria, Mongolia, Japonia, rarius in 
China et Mandshuria, ubi totum glaberrimum frequen- 
tius crescit. Fructus in planta boreali parci evoluti et 
caro druparum tam aquosa, ut in sicco putamen tan- 
tum epicarpio membranaceo tectum evadat. In planta 
chinensi vero fructus bene evolvuntur et fasciculos 
densos constituunt, praeterea majores et carne copio- 
siore donati, quae sicco statu massam viscidam puta- 
men tegentem et velantem constituit. Prope limitem 
suam borealem planta suffruticem sistit caules annuos 
ferentem, melius evoluta fruticem volubilem et ita 
sese habet imo sub dio culta Petropoli, ubi aeque ac 
simile M. canadense laete hiemes perdurat, at nunquam 
frutificat. 
A M. canadensi L. habitu parum differt: foliis di- 
stinctius peltatis, inflorescentiis abbreviatis saepe ge- 
minatis pedunculo brevi fultis, nonnunquam apice 
caulis paniculatim confluentibus. — Verae et optimae 
differentiae latent in flore. In M. dahurici pl. 3 flores 
cymulae terminales 6-sepali, 9— 10-petali, usque 20- 
andri, laterales 4-sepali, 6-petali, subdodecandri, pe- 
tala cucullata sepalis parum breviora stamina fere 
aequantia. In fl. 9 carpophorum ovariis parum bre- 
vius, styli distincti in stigmata 2 divaricata abeuntes. 
In M. canadensi vero sepala ubique 6, petala 6 quam 
sepala plus duplo breviora quadrata haud cucullata, 
sed lateribus involuta, staminibus plus duplo breviora, ; 
stamina florum terminalium 17—20, lateralium 11— 
12. In 9 stylus nullus, stigmata lobulatoreniformia. À 
- | Drupae in utraque specie persimiles, sed in M. cana- 
$ 
E 
€ 
s 
