si des Sciences de Saint- Pétersbourg. | ECH 
singuli ex gemma propria perulata vulgo juxta foliife- 
ram posita. 
A. pedunculatae Bge var. a. et y. (polygyna) huc, 
var. ß. (floribus maximis) potius ad praecedentem spec- 
tare videtur. 
A C. Koch utraque species ad Armeniacam perpe- 
ram ducta est. 
6. P. Persica Sieb. Zucc. Fl. jap. fam. nat. I, n. 
29. A. Gray in Perry's Exped. 310. Hook. f. Fl. 
brit. Ind. II, 313. Amygdalus Persica L. Cod. 3618. 
Thunb.! Fl. jap. 199. Bgel. c. n. 128. Franch. 
Savat. Enum. I, 119. Persica vulgaris Mill. Dict. 
DC. Prodr. II, 531. Too vulgo Momu, Kaempf. 
Amoen. 798. 
Hab. Jam a De Candolle (géogr. bot. 881) patria 
verosimiliter China habetur, quia hic a remotissimo 
tempore numerosisque varietatibus colebatur. Recen- 
tiore.tempore formae sponte crescentes et cultae di- 
versae e China introductae sunt, quae opinionem Can- 
dollei confirmant. Decaisne (Jard. fruit. du muséum, 
péches) omnes has et ante notas formas pro speciebus 
describit, equidem mihi e China et Japonia notas hic 
enumerabo, formam quam originariam spontaneam 
puto anteponens. 
o, Davidiana. Persica Davidiana Carr. in Rev. hor- 
tic. 1872, 74, c. fig. Amygdalus communis Bge Enum. 
n. 125 — nec L. 
.Hab. in montibus ditionis Pekinensis ubique sponte 
frequens et in hortis culta ob flores et ad surculos 
persicarum hortensium inserendos (Kirilow, Tata- 
rinow, Bretschneider), in prov. Schensi et Kansu 
in montibus (Piasezki). Sinice: schan-tao. Ex Bret- 
— schneidero floret initio Martii, hebdomades nonnul- 
— las ante P. vulgarem, et arborem mediocrem sistit, in 
` montibus ubique frequentem et in alto monte Po-hua- 
Shan imo sylvam constituentem et certe spontaneam; 
drupa carne sicca Julio caduca et rugulosa, flores in 
. hortis occurrunt albi 7... viridibus et rosei ca- 
ya brunnescente. 
pece. sicca quae sat numerosa ante oculos sunt, 
2 illis P. vulgaris tantum differunt calycis facinus! 
ovatooblongis glabris et foliis basi neque medio latio- 
ribus, jam triente EE Ze cuspidatoacuminatis, | 
siusculis. Fructus vero diversissimi, non multo latio- 
res quam 2 em. et paulo longiores, fere globosi, parum 
compressi, tomentosi, hine sulco indistincto vel nullo, 
illine margine acutiusculo percursi, rugulosi, carne in 
sicco parcissima, putamine omnino P. vulgaris profunde 
sulcato. In icone ad vivum facta Tatarinowii drupa 
diam. 25 mm., caro viridula 3 mm. crassa, putamini 
aeque crassa. — Quibuscum descriptio et fig. Carriè- 
rei sat bene quadrant quoad folia, putamen et floris 
magnitudinem, sed flores indescripti, fructus major (3 
em.) sulco sat profundo, superficie lutescente, carne 
albida 3 — 4 mm. crassa facile à putamine secedente 
(quod in sicco non ita videtur). Parisis igitur fructus 
jam magis carnosus fieri videtur. Carriére P. Davi- 
dianam etiam módo crescendi et cortice differre sta- 
tuit, non approbante Bretschneidero, qui numero- 
sas arbores observavit. 
Subjungo diagnosin Deeaisnei: «foliis lanceolatis 
v. ovatolanceolatis longe acuminatis acute serratis 
obsoleto colore, glandulis parcis discoideis stipatis; | 
floribus roseis; ffnctibas parvis velutinis pallide fla- 
vis, carne tenui albida a putamine sphaerico scrobicu- 
lis exarato secedente. Var. fl. niveis majoribus an 
spec. propria.» 
Quoad serraturas acuminatas herbaceas convenit 
cum P. ispahanensi Thouin in Ann. du mus. VIM, — 
495, C. Koch; Dendrol. I, 85., sed in hae varietate - 
folii medio latiora P. vulgaris etsi minora, et fructus 
parvi quidem, sed carnososuceulenti. 
B. vulgaris. Pers. vulgaris DC., P. platycarpa Due, 
Jard. fruit. 
Culta per totam Chinam fructuum v. forni rail 
v. gr. circa Pekin, prov. Kansu et Schensi, Formosam 
(Oldh.n. 106), archipel. Koreanum (Ol dh.), Japoniam, 
a Nagasaki ad Hakodate, ubi arbores magnas vidi. 
Sinice: tao (in Japonia tò), japonice: momo. — 
Valde ludit quoad florum colorem. et indole n, et 
