VIII Introductio. 



genus proprium indicatur ; item Brasilienses notis insignibus ab omnibns 

 reliquis differre videntur, et postremo totum genus in species europaeo- 

 orientales (albam, dioicam, luteam, asperam, creti cam) erit redu- 

 cendum. Quod vero attinet ad descriptiones partim insufficientes partimque 

 incertas, omni caeterum genere intacto, Americae tantum septentrionalis 

 Trianosperma speciesque duas a Loureiro descriptas separavimus ab 

 illo genere, quum illarum notae nimium ab omnibus reliquis recedant, 

 quam ut possint manere conjunctae. 



Interim in generibus nonnullis amplioribus Cucurbitacearum separatio- 

 nem, quam necessario factam aliquando aestimatum iri credimus, subgene- 

 rum sectioniimque significavimus ea conditione, quo major floris fructus- 

 ve indolis declinatio eam accomodatam facere videatur, aut autoptis sal- 

 tem rei accuratius inquirendae afferat nutum. Sed multum abest, ut ab- 

 solute de bac re judiceraus, ut, rem licet gravissimam breviter indicasse 

 contenti, quae vel accipienda vel spernenda sint, doctiorum botanicorum 

 opulentioribus quam nos subsidiis instructorum arbitrio committenda 

 esse ingenue profiteamur. Caeterum nos rem nobis ad elaborandum pro- 

 positam omni animi attentione criticaque circuraspectione subiisse, sponte 

 elucebit. 



Ut Cucurbitaceae antiquo inprimis, ita Passifloraceae multoque 

 magis novo propriae sunt orbi. Passifloreae sensu saltem strictiore, 

 uti nucleum typumque normalem, ita numerum longe majorem familiae hu- 

 jus studium excitantis efficientes, praesertiraque quaecunque secundum 

 nostram opinionem e genere Linnaeano Passiflorae priraario sunt condenda 

 genera, sine exceptione in America meridionali tropica, qua una vel al- 

 tera tantum tropicos excedit species, proveniunt. Species vero Indiae orien- 

 talis paucas cum Passiflorae genere aut cum Cieca Decalobave 

 restare posse conjunctas, id quidera mente assequi non possumus; obti- 

 nent enira raedium inter veras Passifloras Diseraraamque australem, ut 

 cl. Blume monuit, locum, atque ad Decandollii sectionem Polyantheae, 

 ipsam speciebus ad eam pertinentibus accuratius descriptis generice ab 

 iis separandam, propius accedunt, et, ut externus est earum habitus, tam 

 peculiarem praebent adspectura, ut vix sit in dubio, quin a Passifloreis 

 americanis summo jure sint separandae. Q,uaraobrem easdem sub Antha- 

 ctiniae nomine ad proprium eveximus genus, quura hoc noraen a cl. Bory 

 de St. Vincent fictura simulque aptissiraura apud botanicos jus generis 

 nondum sit assecutum, ex Iiac imprimis causa, quod e descriptionibus, 

 quas de corona, hac florum Passifloracearura parte essentiali, habemus, 

 imperfectis, quaenam e speciebus ab auctore ipso haud indicatis generis 

 ab eo conditi sint propriae, quae vero minus, vix sit statuendum. 



Caeterorum Passiflorearum sensu strictiore generum separatio, quae 

 jam cl. Decandolle adhibuit sectionum nomine, excusatione vix eget ulla. 

 Constans corollae, florura partis essentialis, defectus, in raagno specierura 

 numero, vel solus ad Ciecae separationem, jam a cl. Moench et Me- 

 dikus prius proposilam, sufficeret adducendam, ut etDecaloba deficiente 

 involucro proprio florem proxime comitante a Passiflora genuina fere 



