I. Amygdalaceae. 3 



nianae cortices inter remedia febrifuga laudantur. Eadem virtus quoque 

 cortici Pruni spinosae, apud nos vulgatissimae, tribuitur, dum flores 

 purgant, fructus autem maxime acerbi maceiatione frigoris tantum edules 

 redduntur. Cortex Padi vulgaris ramulorum juniorum , vere solutus, sa- 

 porem amarum acrem et odorem amygdalinum perbibet et destillatus aquam 

 suppeditat acidi bydrocyanici instar efficacem ; vetustior, principio ad- 

 stringente amaro repletus, roborans babetur. Folia Pruni spinosae 

 et Cerasi avium etiam Theae loco commendata sunt. Cortex Cerasi 

 Capollin a Mexicanis quoque contra dysenteriam adhibetur. Prunorum 

 plurium drupas magna, copia, siccari et humano generi alimentum tam sa- 

 lubre quam gratnm praebere constat, et in quavis regione fere alia hujus 

 fructus varietate aut specie hujusmodi utuntur. E nucleis Cerasorum, C. 

 avium inprimis, in pluribus regionibus montanis, in specie in Vogesis, 

 Silva nigra, Tyroli etc. spiritus (Kirschwasser) praeparatur ,, com- 

 mercio in remotissimas terras evectus. Plura de usu Amygdalacearum 

 vario sub speciebus singulis adjungam. 



Florum et fructus structura in omnibus Amygdalacearum speciebus 

 tam conformis estj ut vix ac ne vix characteres artificiales ad genera di- 

 stinguenda reperiantur. Linnaeus omnes sub duobus, Amygdalo et 

 Pruno, comprehendit, a recentioribus plura, maxime naturalia quidem, 

 sed minime notis scientificis diversa recepta sunt genera. Habitu hic solo 

 ad genera divellenda botanicos esse usos manifestum est; forma enim, indu- 

 mentum et superficies drupae seu putaminis in nullo alio ordine ad genus 

 separandum sufficiens est habita. Distinctio popularis, quae Persicas ab 

 Amygdalis, Armeniacas et Cerasos a Prunis sejungit, in hac familia locum 

 separationis scientificae obtinuit, quae hic erat omittenda, ne scientia uni- 

 versali linguae usui resisteret. Q.uamobrem vix vituperandum est, si ge- 

 neribus hisce mere habitualibus aliqua plura subjunguntur, a reliquis 

 magis recedentia, quam quae hucusque condita sunt^ et partim jam a sa- 

 gacissimo Tournefortio admissa. 



In systemate sexuali omnia Amygdalacearum genera in classe duode- 

 cima Linnaei Icosandria et quidem ordine Monogynia, locum 

 tenent. 



Synopsis generum. 



I. Petala calycis fauci inserta, interpositiva, 



1. 6. Stamina 12 — 40, subaequalia. Ovariuin 

 sessile, uniloc. Stiffsna peltatum. Drupa sicca, 

 monosperma. Semon inversum. Cotyledones 

 crassissimae. 



Arbores Asiae tropieae; foliis oblongis inte- 

 gerrimis, basi subtus plerumque biglandulosis , ra- 

 cemis axillaribus et lateralibus, solitariis aut con- 

 fertis, saepe tomentosis; floribus parvis unibractea- 

 tis. (Polyodontieaem. ) 



1) Calyx tubo cyathiformi, Hmbo 6dentato, basi 

 annuliformi persistente. Stamina 30— 40: fila- 

 menta capillaria. Drupa transverse oblonga 



putamine subreniformi, medio contracto 1. Pygeum 



Gaert.n. 



2) Calyx. campanulatus , limbo 6fido deciduo. 

 Petalaminutissima. ^tamina 12 — 18. Drupa 



reniformis. — Folia exstipulata 2. Polyodontia 



Blume. 



2. 5. Calyeis limbus 5partitus. ^tamina pe- 

 talorum numero tripla ad sextupla usque (15 — 30), 



1* 



