II. Pomaceae. 99 



coacta est; Rhaph io lep i s, Photinia et Eriobotrya exclusive 

 indico -chinenses. 



E quadrante circiter Pomacearnra neogaea pars major respublicas 

 meridionales Americae borealis, regionem medilerraneam novi orbis 

 sistentes, incolit, paucis formis in Me xi ca n u m regnum intrantibus, 

 nulla adhuc indigena in insulis Antillis reperta. Pauciores plagas ina- 

 gis septentrionales , Canadam, regiones circa sinum Hudsoniuin silas, 

 vastumque territorium ad Oceanum pacificum vergens inbabitant , una v. 

 altera circulum transit arcticum, P erap hyll um et II etero nie 1 es ge- 

 nera sunt orae occidentali peculiaria. Aliquae species, intcr quas genus 

 illi regioni proprium, H e sp e r o m e I e s, insigne, in ora occidentali Ame- 

 ricae australis hemisphaerium australe attingunt, in regnis Peruvianis 

 Chilensibusque crescentes, unicum ievera exempluin distributionis geo- 

 graphicae hujus familiae in hac directione progredientis. In immensa 

 Americae australis regione orientali, ab Andibus orientem versus ad lit- 

 tora Oceani atlantici aethiopicique extensa, nec unica hucusque Pomacea- 

 rum species reperta est. 



Est igitur ordo Pomacearum borealis mediterraneus geronto-neogaeus- 

 que, exceptionibus hujus distributionis quoad numerum vix respiciendis, 

 et hac ratione equidem ac characteribus artificialibus et habitualibus 

 maxime naturalis. 



Vires et usus. 



De viribus medicis Pomacearnm parum constat. Fructus quidem sil- 

 vestrium formarum Pyri et Mali acerbissimi sunt et adstringentes, vix 

 autem usui alicui medico apti, quamvis hinc inde tosti et aqua infusi me- 

 dicinae loco adhibentur. Semina Cydoniarum autem et fructus in officinis 

 occurrunt, illa inter mucosa remedia, horum succus inspissatus usurpa- 

 tur. Hi quoque, crudi vix edules, cocti et conditi inter cupedia numeran- 

 tur, et odore exquisito delectant. Cortice pluriiiin specierum ad tingen- 

 dum coloribus flavescentibus et fuscescentibus utuntur. Lignum iere omnium, 

 quae arboris indolem induunt, colore et duritie insigne, ad opera scrinia- 

 ria aestimatur. 



Maximus vero et primarius usus in fructibus stirpium hujiis ordinis 

 (Kernobst) praesertim nobiliorum , Pyri communis etMalimi- 

 tis, situs est, innumeris varietatibus per omnes regiones temperatas 

 Europae inprimis et Asiae occidentalis cultarum. E varietatibus viliori- 

 bus, sicut etiam e fructibus forinarum silvestrium acetum paratur et, prae- 

 cipue in Francogallia et Germania magis septentrionali , vini species 

 (A e p f e I w e i n. C i d e r). Varietates meliores crudae comeduntur, saepius 

 praestantissimi saporis inter epulas et postprandii loco apponuntur, ad va- 

 rios cibos gratissimos parandos adhibentur, vel siccati oleris quasi instar 

 inserviunt et commercii objectum minime spernendum efficiunt. Omnes 

 acidum proprium continent, malicum (Apfelsaure) chemice dictum, 

 cum saccharo vel interdum muco mixtum. Pyrus et Malus igitur 

 propter fructus (Aepfel, Birnen) non solum in hortis coluntur, sed in 

 pluribus regionibus in campis quoque et agris vel ad vias publicas plan- 

 tantur, saepe pomaria vastissima et quasi nemora arborum frugiferarum 

 sistentes. Minoris pretii sunt fructus specierum quarundam Mespili, 

 Crataegi, Ariae, Sorbi, et Cormi, in regionibus magis meridibnali- 

 bus tantum provenientium. Flores fere omnium copia, amplitudine et co- 

 lore superbiunt et tempore vernali hortos et campos exornant. ideoque 

 plures decoris causa apud nostrates et praesertim populos orientales, 

 Chinenses prae caeteris, coluntur. 



In systemate sexnali Linnaeano Pomaceae omnes classi duodeciraae 

 vel lcosandriae adnumerantur, et quidein secundum stylorum numerum 

 ordinibus D i gyni ae (Crataegus £.), Trigyniae (Sorbus L.), aut 



7* 



