3;5. Jahrgang. 



Nr. 30. 



27. Juli 1877. 



BOTANISCHE ZEITUNG. 



Redaction: A. de Bary. G. Kraus. 



Inhalt. Orig. : Vincentio de Borbas, De Iridibus nonnullis, praecipue Hungarieis. — C. Warnstorf, 

 Zwei neue europäiRche Moosformen. — Gesellschaften: Botanischer Verein der Provinz Brandenburg (Fort- 

 setzung). — Litt.: H. G. Holle, Ueber die Assimilationsthätigkeit von Strelitzia Reginae. — Sammlungen.- — 

 Neue Litteratur. 



De Iridibus nonnullis, praecipue 

 Hungarieis. 



Auetore Vincentio de Borbäs. 



Ex scriptis mathematico-physicis Academiae scien- 

 tiarum Hungarieae tom. XIII. 1876. 



1) Iris gramineaL. inter frutices declivium 

 australium montis Nagy-Eged et in monte 

 Kis-Eged Agriae (hungaris Eger, germanis 

 Erlau) et in monte Nagy-Galya Mätrae centr. 

 prope pagum Solymos (Vrabelyi exsicc. !). 



2) /. Pseudo - Cyperus Schur. Enum. pl. 

 Transsilv. p. 657 in comitatibus Hungariae 

 orientalibus, austroorientalibusque in locum 

 Ir. gramineae L. substituitur. — Ipse eam in 

 declivibus süvaticis montis altioris Golec 

 prope pagum Dubova primam observavi, 

 deinde formis typicis et proximis intermixtam 

 in heibario archiepiscopi D ns L. Haynald 

 elegantissimo examin a vi. Iris graminea Heu ff. .' 

 Enum.pl. Ban. p. 171, quae in monte Domuc- 

 led ad Thermas Herculis Szörenyienses »fre- 

 quentissima« dicitur, ex speeimine autbentico 

 etiam buc pertinet. Crescit praeterea /. Pseu- 

 do-Cyperus Schur . in dumetis adLugos versus 

 Herengyest coli. Krassö (Heuff. !) in rupibus 

 calcareis montis Csäklyaikö inter Albam Ca- 

 rolinam et Nagy-Enyed, Cibinii Transsilva- 

 niae (Haynald!) ; vidi etiam eTurcia e dume- 

 tis apricis adTeke distr. Dobrudscha (Sinteris 

 exsicc. in herb. Haynald!) 



Cl. V. de Janka in symbolis ad floram 

 Hungariae austro-orientalem = »AdatokMa- 

 gyarhon delkeleti flöräjähoz.« p. 159 in decli- 

 vibus graminosis dumosis montis Golecz, ubi 

 egolr. Pseudo-Cyperum Schur, inveni, Iridem 

 foetidissimam L. crescere dicit. Mihi hoc loco 

 species posterior non erat obvia. 



Specimina, quae ipse legi et examinavi, et 



quae ex verbis auctoris » Affinis /. gramineae L. , 

 sed omnibus partibus robustior, planta florens 

 2. ped. et altior, 1. — 3 flora, floribus maiori- 

 bus quam antecedens (I. graminea) sordide 

 violaceis in colorem flavum vergentibus, foliis 

 rigidis, lineari-ensiformibus glaucis, sub an- 

 thesi caulem du]do superantibus. Ceterum ut 

 /. graminea. « (Schur. 1. c.) ab herba Schurii 

 transsilvanica non diversa puto, ovario hexa- 

 gono ab Iride foetidissima L., capsulis vero 

 rostratis ab Ir. graminea recedit et ad Ir. spu- 

 riam L. propius accedit. 



Specimina mea gaudent etiam fohis, quam 

 iulr. gramineaL. duplo latioribus, flores pau- 

 lum superantibus, spathae phyllis duobus ex- 

 terioribus angustioribus, flores excedentibus, 

 foliaeeis, margine non tarn late, ut in i". gra- 

 minea L. membranaeeis, floribus fere duplo 

 maioribus. Unguis laciniarum perigonii ex- 

 teriorum dilatatus lamina sesquilongioi; aut 

 subaequalis, et in speeiminibus, quae Iridi 

 suhbarbatae (?) Ioo intermixta edicione Torda 

 (ad balneasWolff exsicc!) excellentissimus et 

 reverendissimus L. Haynald benigniter mihi 

 donavit, medio 20 — 22 mm latus. Rostrum ovarii 

 sub anthesi et paulo post eam in herba ex 

 monte Golec orta 6 — 8 mm longum. — Iridem. 

 gramineam Heuff. ex monte Domugled, quae 

 a speeiminibus meis non differt, etiam cl. V. 

 de Janka 1. c. a planta genuina recedere, 

 Iridem vero Pseudo-Cyperum Schur. 1. c. 

 p. 173 formam luxuriantem i>. gramineae L. 

 silvaticam sistere dicit. »Perigonii phylla ex- 

 teriora — etiam in speeiminibus meis hunga- 

 rieis et austriacis Ir. gramineae — Stigmata 

 superant« (Janka 1. c), in floribus tarnen 

 maioribus Ir. Pseudo-Cyperi Schur, longiora 

 sunt, quam in Ir. graminea L. 



3) Iridem caespitosam Patt, et auet. transs. 



