﻿— 219 — 



mus etiam. Nam id quaelibet a fronte \n-a.e se fert herba, quanto nobis negocio constiterit. 

 Unde nomen etiam commentariis rhapsodiae indidimus, quod id genus scribendi non solura 

 sine invidia erat, verum cum maiori etiam fructn. Videbatur cnim consultius unicuique 

 reddere, quod suum erat, quam nostra ambitiöse commenta venditare, ne si repetitum venerit 

 olim, grex avium plumas moveat cornicula risum, furtivis nudata coloribus, cum potuissemus 

 fortasse, ut Georgius Valla et post hunc omnes neotherici (adeo ab ea impostura neminem 

 excipio) vertendo stylum, aliorum opes nostras facere. In liis autorum placitis nullius etiam 

 reieeimus sensa, memores illius, quod nullus liber tam malus est, quin emolumenti aliquid 

 conferat. Singulis suum honorem dedimus, vel barbarissimis etiam. Ne autorem quoque 

 pandectarum et Genuensem illum Simonem posthabuimus, autores ut corruptissimos infan- 

 tissimosque ita instructos pulclire ad perniciem, si quis non attente et cum iudicio legat. 

 De quibus tamen ingenue fatemur, interdum magnopere quoque nos adiuvatos et vel ad hoc 

 contulisse, ut facilius nevos et menda deprehenderemus. Hermolai quoque barbari coroUaria 

 et annotatioües passim adiecimus, quod ex bis solis hodie herbarum cognitionem existimemus 

 petendam. Interdum ubi res poscebat, et controversia de herba aliqua fuerat, duos fortissi- 

 mos pugiles induximus Daretem unum, Entellum alterum, Nicolaum Leouicenum et Pandul- 

 phum CoUinutium, alterum summum ac primum hac nostra tempestate medicimi, alterum 

 eloquentissimum iureconsultum, sed qui ita tarnen in herbis versatus sit, ut multis parasangis, 

 quod dicitur, totum hodie medicorum vulgus post se reliquerit, mutuis sese ictibus collidentes, 

 velutique in diiello et harena pugnantes commisimus. In qua tragedia spectatores interdum 

 summus et admiratores atque nunc huius, nunc illius partibus gratulamur, in plerisque litem 

 ipsi dirimimus, in multis connivemus. Maluimus enim quaedam indiscussa et aliorum arbi- 

 triis relinquere, quam temere pronunciare de ea re, de qua tot doctissimi viri addubitarent. 

 Quanquam alicubi confidenter etiam nostra proferimus, quibus tantum volumus esse robur, 

 donec alius firmiora attulerit, id quod nusquam non alias etiam testamur. Autores non 

 minus quadraginta citamus, ex quibus centones hosce consuimus. Nee hos passim neque 

 ubiübet, sed ubi res ita postulabat. Ubi similia omnes dicebant, potiores delegimus, ubi 

 contraria, iusta posuimus, ut in aperto esset pugnantia. Aetium, Oribasium et Paulum 

 tametsi autores alioqui optimos, tamen rarius citavimus, quod hos Grece desyderavimus , et 

 latinae tralationes male fidei erant. Idem et cum Galeni simplicibus fecimus ex veteri tra- 

 latione. In quibus tamen conquirendis nunc toti sumus, nee secundo huius operis tomo 

 coronidem addituri, uisi ex his Grecis fontibus, aut si id non successerit, alteri demandaturi 

 eam provinciam. In his igitur omnibus, si quid digne a nobis sudatum est, totum vobis 

 debetur moecenatibus totumque vestris celsitudinibus acceptum fero studiosorum nostrorum 

 alumnis, nee longiora nobis vivendi spacia optamus, quam quo publicis huiuscemodi muniis 

 stipendiisque illis literariis obeundis, idonei fuerimus et de celsitudinibus vestris deque vestra 

 republica publice et private benemereri. Ex libera Argentina nonis Martii') anno redempti 

 orbis M.D.XXX. — 



IL 



(herb, vivae eicones. II (1532), Blatt 2 Vorderseite, Signatm- A2.) 



D. generosis comitibus et dominis d. Bernardo, Othoni et Wolphgango a Solms patri 

 cum duobus filiis dominis suis gratiosis Otho Brunfelsius S. D. 



1) 7. März. — 



