768 BULLETIN DE l'hERBIER BOISSIER. (27) 



hujus varietatis cum prsecedentibus dare possumus, dissertalionem autem pro 

 mouographia nostra ad futurum relegaiims. 



M. carinthiaca Host. var. stachyoides Briq. := M. stachyoides Host 

 Fl. auatr. II, p. J46 (1831). — Planta ad 30 cm. alta. Caulis robustus, parum 

 ramosus, pilis crebris + conicis, aliq. crispulis, fere omnibus simplicibus prœ- 

 cipue ad angulos obditus. internodiis 2-3 cm. longis. Folia lanceolata vel ellip- 

 tico-lanceolata, apice acuta, marginibus longius et sat leniter conxexis, basi 

 cuneiformiter in petiolum pubescentem in inferioribus ad 8 mm. longum exte- 

 nuata, tenuia, supra viridia pilosiuscula, subtus pallidiora adpresse pubescentia, 

 superficie 3-5 X 1,2-2 cm.; nervatio simplex; serratura constans ex dentibus 

 parvis, haud crebris, extus rectiusculis vel convexiusculis, intus rectis, culmi- 

 nibus acutis vel obtusiusculis 0,2-0,7 mm. altis et 3-S mm. distantibus. Pedicelli 

 pubescentes vel subglabri 1-2 mm. longi. Calix campanulatus, undique adpresse 

 pubescens, tubo exstriato fere 2 mm. longo, dentibus 0,8 mm. longis lanceolatis. 

 Corolla intus glabra, vel pilis brevissimis nonnullis perraris ornata. — (?) In 

 Austria inferiore prope Weinzierl (Host in herb. Mus. Brux. et Vindob.). — 

 Affini tas M. stachyoidis cum M. triemarginata Strail maxi ma et mediantibus 

 hac varietate, varietatibusque molli, Scordiastro, etc. sensim cuQi typicis connec- 

 titur. Locus ab Hostio autem in Austria datus pessime cum distributione simul- 

 tanea M. rotundifolia et M. arvensis quadrat; ideo valde dubius, et ejus indica- 

 tionem verisimiliter ex confusione quadam ortam esse nobis videtur. 



M. dalmatica Tausch in Sijll. fl. rastih., I, p. 249 (ann. 1828). — Descriptio 

 brevis sed bona cl. Tauschii nobis antiquissima videtur varietatis cujuslibet ex 

 hybridis formulas arvensis X longifola. Ideo in futurum omnes varietates for- 

 mulée datse respondentes hoc nomine erunt salutandœ. Vero cl. H. Braun 

 {Verhandl. zool. bot. Gesellsch. XL, p. 490) descriptionem M. dentatœ Mœnch 

 dédit, ex qua credi posset Mœnchium prioritate gaudere. Sed comparatio cum 

 diagnosi Mœnchii statim docet descriptionem Braunianam ad plantam toto cœlo 

 diversam spectare. Mœnchius dicit enim : «M. dentata, foliis ovatis rugosis, ser- 

 rato-dentatis glabris acutis... » {Meth. pi. hort. bot. et agri Marb., p. 380, 

 ann. 1794), dum cl. Braun de sua M. dentata scribit : « ... Blätter oberseits grün 

 angedrückt behaart, unterseits dicht behaart... » Planta Mœnchii foliis fere gla- 

 bris vel glabris, insuper + calicibus basi glabris praedita, synonymon M. ciliatce 

 Op. (ap. Reichb. Fl. germ. excurs., p. 306, ann. 1831 non H. Braun) et varie- 

 tatem crispam M. gentilis sistit. Imo planta Braunii formam crispam M. dalma- 

 ticœ sistit. Etiam M. dentata Both {Man. bot., II, p. 81S, ann. 1830) ad eandem 

 M. gentilis varietalera crispam pertinet, dicit enim excellenter cl. Roth : 

 « foliis... glabriusculis » et « pedicellis... calycibusque basi glabris,» qua? notse 

 etiam jure pro M. gentili et M. gracili dantur. Ergo non licet cl. Rothii plantam 

 ad M. dalmaticam referre ut cl. Malinvaud {Bull. Soc. bot. de France, XXVII, 

 p. 40) et ipse {Fragm., I, p. 37)fecimus. 



