(5) C. ARVET-TOUVET. HIERACIORUM NOVORUM DESCRIPTIONS. 721 



rufescentia ; folia subintegerriina vel tantuni deuticulata, supra subtus 

 vel subtus tantum sericeo-pilosa ; radicalia eximie ovato-elliptica vel 

 elliptico- lanceolata, apice obtuso mucronata vel subacurninata, basi in 

 petioluni vulgo brevem, sericeo-villosuni attenuata ; caulina sub pedun- 

 culis 2-4, minora, remota, decrescentia, ovato-acuminata, basi vaginato- 

 semi-perfoliata, vel bracteiformia. — Planta eximia, Hieracium subni- 

 vale G. G., caule foliato, in meutern revocans ! 



Hispania : Catalaunia : Pyr. Or. in rupibus nella Sierra del Mont 

 ait. 800 m. Jul. 1880 legit Vayreda ! 



Hieracium eriopogon Arv.-T. et Gautier. 



Ab. Hier, eriocerinthe Fries, (cordifolio Frœl. non Lap. !) cui satis 

 affine, differt prsecipue : indumente lanato, contorto-intricato quasi vel- 

 lereo (nonque sericeo-patente), ita ut Andryaloideum Thapsoideum fere 

 appareat ; foliis crassioribus, snbintegerrimis passimve grosse dentatis ; 

 radicalibus in petiolum saepius, potius contractis quam attenuatis ; cau- 

 linis vulgo numerosioribus, sessilibus amplexicaulibusve ; periclinio sub- 

 obseso, aperte latiore quam longo, magis rotundato et minus ovato, 

 squamis angustioribus minusque acuminatis ; receptaculo multo magis, 

 densius longiusque hirsuto-piloso, etc. 



Gallia : Hautes-Pyrénées : Pierrefite. Géclre, Gavarnie, etc. 



Hieracium aemulum Arv.-T. et G., 1. c, p. 331. 



Hœc planta, in Corbariis, prope Camps, Bugarach, etc. vulgatis- 

 sima, Aurigero, Pyrenseis Orient, et centralibus minus frequens, 

 ssepe magis evoluta evasit quam 1. c. indicatur, prsesertim foliis cau- 

 linis majoribus, basi cordato-amplexicaulibus, subintegerrimis vel + 

 grosse dentatis, ramos, seu pedunculos, ssepe a basi fere incipientes, 

 fulcrantibus. 



Obs. Planta quae in valle Ilo, 1. c, p. 331, indicatur, certe diversa est, 

 ut nunc apcrtum habeo, et in herbario meo, neosaxatile nominatur. 

 Caulem habet gracilentum, 1-2 decim. circiter altum, periclinium sub- 

 parvum, quasi sericatum, canofloccosum et + glanduloso-pilosum, squa- 

 mis atteuuato-obtusis, intornis ve tantum acutis, etc. itaque facile a viei- 

 llis agnoscenda. Sub duobus formis se habet: altera glabrescens, altera 

 vedita, in iisdem locis provenientes. 



