XXX PR^FATIO. 



ad ea genera designanda, si scilicet ubique sint conservanda; at ne sui juris liniites transgre- 

 diatur, hanc operarn ponito tantum in eis quae sunt proprii sui studii. 



Cum leges, quas edixere naturae scrutatores de novormn nominum fingendorum ratione, 

 ante jam excusserimus, de hac re loqui supersedebimus. Alqui e re erit inulilitatem vel potius 

 incommoda urgere nimiae in admitlendis jam prolatis nominibus severilatis. Si enim indicem 

 universalem percurreris, qui est a calce Operis, ubi omnia nomina, e legibus a Linnaeo prae- 

 scriptis, vituperanda signis peculiaribus notantur , intelliges acri nomenclaturae castigatione 

 incommodum e frequenti in animalium plantarumque denominationibus mutatione ortum , 

 haud compensari. Me igitur judice, cum praesto sint, admittenda erunt quaecunque nomina 

 aliquam excusationem habent, etsi minus ad amussim facla. Porro leves quasdam mutationes 

 vocabulis adferre suadeam , quotiescunque eorum legilimus usus ista ratione firmari queat, 

 servata auctoritate ejus qui primus ea instiluit. Sic Aelurum Wagl. scriberem, etiam si Wag- 

 lerus hoc nomen scribat Ailurum; itaque Lacepedio genus Lepidosteiim tribuerem, etiamsi ipse 

 scribat Lepisosteum. Pergerem nomina barbara vel mere euphonica usurpare, etiam si praeter 

 Linnaei praecepta formata sint; et omnibus reruin naturalium scriptoribus sic facere impense 

 suaderem, in omnibus certe Operibus, quibus rem ex parte tantum nec in universum tractant. 

 Ut vero de integro Opere, ex. gratia, de alicujus vel generis, vel familiae, vel classis mono- 

 graphia agetur, mihi videbilur suo jure nili quicunque omnes denominationes mendosas et 

 scientiam dehonestantes e limine pellens, nomenclaluram tantum perfecte castigatam in sua 

 quadra recipiet. Tales mutationes , neduni incommodis tunc obnoxiae sint , ratae et immu- 

 labiles haberi poterunt, et nomenclaturam non modo non implicabunt, sed etiam simpliciorem 

 facient, quia talia Opera, si argumentum exantlarunt, codex fiunt, ad quem omnes sine pro- 

 vocatione confugiunt. Talem circumspectionem arbitror me a scriptoribus rerum naturalium 

 nostri aevi, meo quodam jure, requirere posse, utpote qui reformationi universali ab integro 

 viam straverim operosain , incoeptum ea tantum consideratione exsequi nolens , quod mihi 

 videatur cuique facultas esse relinquenda rem ad finem perducendi in regione quam ipse 

 optime noverit. 



Valde porro mihi videtur improbandus mos quorumdam auctorum , qui generis cujus- 

 piam finibus vel prolalandis vel coercendis, ejus auctoritatem mutare non reformidanl. Mihi 

 quidem quicquam immutari, nisi per adjunctionem, non videtur esse legitimum ; ex. gratia, 

 Perca Linn. (Cuv.), nec vero Perca Cuv. 



His praemissis de nomenclatura in genere , singulares addemus animadversiones tum in 

 agendi rationem virorum quorumdam doctorum , qni leges vulgo in Zoologia et in Botanica 

 obtinentes deseruere, turn in usus diversis genlibus proprios. 



