Igitur sequens praeceptum ab exemplo, quod Linnaeus ipse dedit, et ab ejus praeceptis § 239 

 et 2il supra relalis, evidenter dissidet. 



§ 2. Cum binominalis nomenclaturae Linnaeus sit auctor, illa de prioratu lex ad anteribrum 

 auctorum opera non est retorquenda. 

 Una mihi cautio videtur adhibenda, ut scilicet nomina a Linnaeo sancita prae aliis omni- 

 bus rata habeantur. Linnaeus ex. gr. pauca Echinodermatum genera recipiebat; hodie vero 

 permulla in hac classe censentur, quorum in numero nonnulla ex iis quae Kleinius , Linkius, 

 Breynius, Linnaeo Ionge anteriores, condiderunt, inter genera Van Phelsi, Lamarkii, Milleri 

 recenliorumque locum obtinuerunt. Nenio quippe malit nova his generibus nomina cusa fuis- 

 sent, potius quam antea jam probata in usum essent iterum assumpta: nullam certe causam 

 video cur non liceret priorum auctorum nomina , cum Linnaei genera dividimus , ad vitam 

 revocare. 



§ 5. Semel statutum generis nomen, non erit , si forte genus ipsum in plures partes dividu- 

 tur, antiquandum , sed uni expartibus, angustiore sensu, accommodandum . 



Haec lex a § 216 Linnaei non discrepat. 



§ h. Nomen illud genericum semper ei primitivi generis parti, quam typum generis auctor 



habebat , reservandum est. 

 § 5. Cum primitivi generis typus non satis notus est , illi auctori qui primus id dividet, 



licebit primitivum nomen cuilibet generis parti assignare; nemini vero inposterum licebit 



ad aliam divisi generis partem transferre. 



Hae duae leges necessariae factae sunt , ex quo antiqua genera in inliuitum dividi 

 coepta sunt. 



§ 6. Si quando duo auctores unum idemque genus constituant nominentque, ita ut iisdem 



fmibus id circumscribant, recentius nomen plane delendum est, et ne affini quidem sensu 



conservandum. 



Haec lex abhorret a praecepto § Vlh Linnaei, qui expresse dicit; «Nomina generica, 



quamdiu synonyma digna in promptu sunt, nova non effingenda.» Itaque antiquanda esl; idque 



eo magis quod doctus Brilannus in sequenti paragrapho, qui proplerea supervacaneus et ipse 



mihi videtur, non omnino negat fieri posse ut lalia nomina conserventur. 



§ 7. Si tamen ex variis illorum generum sectionibus typos suos elegerint isti auctores, eaeque 

 sectiones ad dignitatem generum posterius latae fuerint, tum ambo generica nomina, 

 angustiori sensu, signandis his novis generibus licebit conservare. 



