308 



IETS OYER DE COLUMBATSCHER MUG. 



(Simulium maculatum Meig.J 



Toen ik in den zomer van 1858 mij in Gelderland bevond, 

 werd mij, terwijl ik klaagde over den last, dien de kleine 

 muggetjes, aldaar knazen genoemd, door haar gekriebel op 

 de bloote huid en door haar steken veroorzaken, het volgende 

 verhaald. Bij zekere familie, welke in die provincie een klein 

 buitengoed bevvoonde, leefde een oude papegaai, aan wiens 

 goede gezondheid geen der huisgenooten in jaar en dag had 

 getwijfeld. Op zekeren morgen, dat het heerlijk weder was 

 en de zon allerliefelijkst scheen, werd voorgesteld Lorre op 

 een' kruk gezeten buiten te brengen en in den zonneschijn 

 te plaatsen. Zoo gezegd, zoo gedaan. Men zette hem op 

 eenigen afstand van het huis neder en de familie nam voor 

 het huis in de schaduw plaats. Naauwelijks een kwartieruurs 

 later zag men Lorre de vleugels uitslaan en klapwiekend heen 

 en weder springen op zijnen stok, terwijl daarbij zijne tong 

 geen oogenblik stil stond en hij zijn geheele vocabularium 

 doorliep. Men verheugde zieh over zijne vrolijkheid. „Zie eens", 

 zei men, „wat een goed het hem doet zoo in den warmen 

 zonneschijn en de frissche lucht te staan." Doch het duurde 

 niet lang of inen vond toch iets gedwongens in de sprongen 

 en het klapwieken van de papegaai, en weinige oogenblikken 

 daarna viel Lorre van zijnen stok. Nu werd hij binnen gebragt 

 en onderzocht; een oppervlakkige blik toonde reeds aan dat 

 hij aan den hals, om de oogen en onder de vleugels vol zat 

 van kleine, zwarte kriebelmuggetjes. Men verwijderde en 

 doode deze diertjes zoo goed mogelijk, maar de hulp 

 kwam te laat en schoot te kort. Nog dienzelfden dag was 

 Lorre een lijk. 



Men had niet gedacht dat het mogelijk wäre, dat de kleine 

 muggetjes in Staat zouden zijn een' vogel te dooden. Toen 

 mij de geschiedenis verhaald werd, dacht ik terstond om hetgeen 

 van de beruchte Columbatscher mug geboekt Staat en was 

 overtuigd dat de dooders van den papegaai tot hetzelfde ge- 

 slacht behoorden. 



Nu was er van het geslacht Simulium, waartoe ook de 

 genoemde Hongaarsche mug behoort, slechts eene soort als 

 inlandsch bekend, Sim. marginatum meig., en ik moest het er 

 dus voor houden dat deze, ofschoon anders onschadelijke mug 

 hier vertoond had wat zij vermögt en waartoe zij, in massa 

 vereenigd, in Staat was. 



