314 



van haar eerste te voorschijn komen, moeten natuurlijk hare 

 vermeerdering geweidig tegengaan. De tijd van haar ver- 

 schonen is hat voorjaar; tusschen den 20 sten en 30 sten April 

 wordt zij het eerst gezien en in het begin van Mei is zij het 

 talrijkst voorhanden en het levendigst in hare bewegingen. 

 Aisdan vervult zij zoodanig de onderste lagen van den 

 dampkring, dat men niet kan ademen zonder er eenigen op 

 te nemen. 



Niet zelden treedt zij in zoo digte en groote drommen 

 op, det men hare verzamelde menigte in de verre voor eene 

 wölk anziet. Wanneer zulk eene wölk uit eene der kalk- 

 steengrotten te voorschijn komt, dan vlugt alles wat vlugtea 

 kan. Het vee verlaat plotseling de weiden en rent naar stal, 

 de landman jaagt met zijne ossen of paarden naar het dorp 

 en ieder sluit zijne woning en zijnen stal om de verschrik- 

 kelijke wölk buiten te houden. Wordt eenig vee door eene 

 zoodanige rauggenzwerm overvallen, zoo is meestal zijn dood- 

 vonnis onderteekend. 



Schoenbauer verhaalt hoe hij eens door eene dergelijke 

 wölk overvallen werd. Het was den 3 den Mei 1785, terwijl 

 hij te paard van Saska naar Moldava reed. „Het was", schrijft 

 hij, „het heerlijkste weder; plotseling echter begon de lucht 

 als te betrekken en eer ik het had kunnen vermoeden, bevond 

 ik mij in het midden van een digten nevel, welke niets anders 

 dan een ontsettende drom muggetjes was. Zoo spoedig moge- 

 lijk trok ik een das, dien ik om den hals droeg, oever mijn 

 aangezigt en rende op een nahegelegen kolenbrandershuis toe. 

 Mijn paard, dat tegen deze muggen geheel weerlos was en 

 erg toegetakeld werd, stak den kop tusschen de voorbeenen 

 en rende onder hevig snuiven en fniezen, als een pijl uit een 

 boog, over dik en dun naar de woning toe. Men begrijpt 

 dat ik groot gevaar liep van den nek te breken of het hoofd 

 tegen een lagen boomtak te pletteren te rijden. De oude 

 Wallachijer, die dit hutje bewoonde, nam mij vriendschappelijk 

 in bescherming, ontstak ijüngs een helder vuur van stroo en 

 gedroogd mos en berookte mij en mijn paard met het rookende 

 stroo van het hoofd tot de voeten; daardoor bevrijdde hij ons 

 beide van deeze onbeleefde gasten, die mij in een oogenblik 

 geheel overdekt hadden. Eindelijk stak deze oude man, wiens 

 gelaatstrekken nog duidelijk zijne Romeinsche afkomst aan- 

 toonden en wiens eerwardige houding achting inboezemde, 

 twee met hars en stroo omwonden dennenspaanders aan, welke 

 een' geduchten rook verspreidden. De eene dezer toortseh 

 gaf hij mij in de hand, de andere droeg hij zelf om mijn 



