46 : TH. 0. B. N. KROK, 
tate Poll. plene citare haud ausi sumus, quum descriptio manca sit. — Valeriana 
mizta L. ad V. microcarpam Lois. a plerisque recentioribus Botanicis sepe est re- 
lata; hoc synonymis et iconibus a Linneo prolatis et. loco repugnat, quod Morison plan- 
tam suam, in qua Linne&eus speciem V. mixte fundavit, e Picardia Gallie descripsit, qua 
in provincia V. microcarpa numquam inventa est. — Dufresne et nuperrime Visiani Va- 
lerianam mixtam L. ”plantam omnino fictitiam” e Centrantho Calcitrapa quoad folia et 
pappum et e V. Morisonii quoad reliqua dicunt. Veluti de quibusdam alis ,(cfr infra) 
confusionis fontem invenimus apud Linneum ipsum, qui in Spec. Pl, signo apposito (f) 
quidem testans exemplar completum Valeriance su mixte non vidisse, definitionem tamen 
SauvvaGesi (Method. Foliorum, seu Plante Flore Monspel., p. 275) eam revocat, que 
supra attulimus, addito synonymo Morisonii Umbelliferis. DUFRESNE et post illum DE CAN- 
DOLLE, SOYER-WILLEMET, BERTOLONI et VISIANI hanc definitionem ad Centranthum Calci- 
trapari transtulisse jam supra demonstravimus; id quod prorsus denegare quidem non aude- 
mus. Sauvagesium et Linngeum tamen his verbis Valerianellam quandam spectasse non 
multum abhorret, si respicimus Sauvagesium (1. c.) plantam suam inter veras quas Vale- 
rianellas nunc dicimus numerasse et recordamur folia inferiora (”infima” Veterum) unius 
et alterius Valerianelle nonnumquam, id quod rarissime fit, pinnatifida esse vel fieri (fo- 
lia inferiora V. carinat&e apud Morison ”dissecta” depicta sunt); déeinde caulem V. triden- 
tate aliarumque formarum superne in 3—4 ramos divisum factum esse sepe vidimus; 
porro Valerianellas apud botanicos etiam nostre etatis v. c. Bluff et Fingerhuth iti- 
demque Fresenius ”pappo plumoso”. desceribi invenimus. Atque hoc loco imprimis recor- 
demur et Sauvagesium et Linneum, Valerianam suam describentes, iconem solam Morisonii 
in ”Plant. Umbellif. distr. nova” Valerianellam semine umbilicato hirsuto minore citare, que 
icon, capsulas Valerianell&e vere exhibens, VanL ”Fedixe mixte”, DUFRESSE ”Valerianelle 
mixt2e”, SPRENGEL ”Fedixe Morisonii” et DE CANDOLLE ”Valerianellae Morisonii” primarius 
fons fuit!! Nomen hujus speciei Linneganum — quod quidem jam pridem inditum eam 
ob causam non est rejiciendum quod et definitio paulo ambigua sit et quod hec ipsa 
species sepe cum alis a posterioribus scriptoribus sit confusa — igitur justissime resti- 
tuere potuisse nobis visi sumus et in adnot. de speciebus hispanicis generis Valerianelle pro 
Prodr. F1. Hisp. auct. Willk. et Lge proposuimus, quod ad illam Valerianellam traximus, 
que V. Morisonii Recentiorum est, quam Linneus sine dubio respexit — licet varietatem 
tantum designaverit — utpote speciem vulgatissimam (forma leiocarpa, in Suecia licet ob- 
via sit, a Linneo, nobis judicantibus, neglecta aut pretervisa fuit); at hoc nomen ”speciem 
mixtam” sistere plurimi quum inhereant verosimiliterque idem recipere nolint, controver- 
sie evitande gratia nomen Sprengelii heic adhibuimus. — Botanici plures opus Morisonii 
Umbell., de quo supra commemoravimus, conferre forsitan non potuerunt ideoque Vale- 
rian&e mixte cognitio jacuit; species, que hac nostra state V. Morisonii s. V. dentata se- 
pissime nominatur, in Valeriana Locusta d dentata ab auctoribus qugeerebatur vel pro nova 
specie hinc inde emergebat, ut synonymia indicat. Infra sub V. rimosa rationes affere- 
mus, quibus V. Locustam &d dentatam Linna esse V. Auriculum Dr C. et V. dentatam 
Ejusd. sive V. Auriculam Recent. fructibus glabris cognovimus. E synonymia supra allata 
vidimus, plurimos nomine Fedie dentate v. V. dentate V. Morisonii-leiocarpam atque V. 
Morisonii totam respexisse nec denegare volumus, Linneum sub V. Locusta d dentata 
formam leiocarpam etiam V. Morisonii spectasse; brevis descriptio, quam attulit Linnzeus, 
