OM VALERIANEZ. 1. VALERIANELLA. 63 
Obs. Z. Non multum variat, si magnitudinem capsularum sulcique harum antici et 
formam loculorum sterilium exceperis. V. precoz Wiuirz. (Icon. nostr. Tab. II, fig. 20 +) 
Algarbiana, quam eandem e Tauria et Syria etiam vidimus, ut varietas levis V. carinate ge- 
nuin2&e capsulis minoribus et statura humili seorsum vix notanda esse nobis videtur; cha- 
racteres ceterum ejus propril in capsulas ex exemplaribus ab ipso auctore communicatis 
omnino non quadrant, nam nec loculos steriles umquam invenimus obliteratos nec sulcus 
anticus semper fuit ”fructu quadrante brevior”. — Hanc speciem per plures annos colui- 
mus et exemplaria ejusdem vidimus e regionibus diversissimis collecta; sepe in eodem 
exemplo invenimus capsulas majores et minores, quarum ille forma vulgaris habuerunt 
characteres, h&e speciei Willkommil. 
Obs. 2. Licet jam apud DALECHAMPIUM et RIVINUM hujus forsitan mentio facta sit 
et MorIson figuram capsule haud malam pingi curaverit (sed folia ejusdem iconis, ut jam 
MaAGNOL in Botan. Monspel., p. 274 monuit, ”dissecta” male depicta sunt), LINNEO tamen et 
omnibus qui post eum in cognitione natur& rerum versati sunt, ignota fuit, nisi ad Va- 
lerianam Locustam «& olitoriam ut forma rejecta fuit. In herbariis saltim THUNBERGII et 
aliorum Linne discipulorum nec non VAHLI una cum V. olitoria exemplaria etiam V. 
carinate vidimus; WILLDENSOW in herbario suo specie tamen distinxit nomine Fedie qua- 
drangularis. — Mirum tamen nobis videtur nonnullos hujus temporis v. c. Borr & CHAU- 
BARD loco supra allato, dein Reuter (Supplément au catalogue des plantes etc. de Ge- 
néve, p. 22) posteaque BeEcKHaus V. hanc carinatam ut formam V. olitorie habuisse. 
BECKHAUS ita, ut ipsius utamur verbis, inquit: ”eim Exemplar der V. olitoria fand ich, an 
dem manche Frächte die ihr gewöhnlich zukommende Form zeigten, während die meisten, 
und zwar die obersten ohne Ausnahme, ganz die den Fruchten von V. carinata eigene 
Form hatten” (L. V. Juncst, ”Nachträge zu Flora Westfalens” sec. Bot. Zeit. 1857, 
p. 424). At scimus capsulas V. olitorie juniores formam magis oblongam quam adultas 
prebere, sed adhuc nemo vidit capsulas V. carinate dorso spongioso preditas esse, 
unde sententia Beckhausi sicuti reliquorum de identitate utriusque observatione sine du- 
bio infelici nititur. 
Obs. 3. Quamquam cum prioribus duabus (at imprimis "naviculari) coheret serie 
contigua, cum his numquam hec species est confundenda; cum alia orbis veteris Valeria- 
nella nullam prebet conjunctionem, at duabus sequentibus americanis valde affinis est. 
ZEquo fere jure V. carinatam, V. stenocarpam et V. radiatam in unam reduceres vel in 
quatuor distingueres, V. carinata in V. carinatam et V. precocem divulsa. Quam litem 
dijudicandam, id quod maximum artis cujusdam nequaquam censemus, alis relinquimus; 
nos hanc sequentibus speciebus multo magis variabilem quidem esse vidimus. 
Valerianella carinata + navicularis. — Ic. nostr. Tab. II, fig. 20" 
V. capsula prioris at loculo fertili totam faciem dorsalem non occupante calycisque 
limbo tubuloso, oblique truncato, integro, subherbaceo parcissimeque reticulato-venoso. 
Habit. in montibus pr. Rischm Persie borealis! (F. Buvuse. 1849). 
Capsule a celeb. BumsE benevole communicate, ad quas hanc subspeciem describi- 
mus, fere 13” longe, ovato-oblonge, subtetragonse curvuleque, pilis brevibusca pitatis pu- 
berule, antice sulco oblongo-lineari, profundo, capsulam s&quante notate; loculus fertilis 
anguste linearis, convexus, in medio obsolete 1-costatus, lateraliter non excurrens; loculi 
